Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2015
Δημοψήφισμα. Κούγκι ή λούκι;
ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΗΛΟΣ
Την τελευταία φορά που τέθηκε από ελληνικής πλευράς θέμα δημοψηφίσματος ήταν το Νοέμβριο του 2011 στη θυελλώδη σύνοδο των G20. Τότε προς κατάπληξη όλων στη μικρή αίθουσα συνεδριάσεων στο γαλλικό ...
παραθαλάσσιο θέρετρο των Καννών, η Άγκελα Μέρκελ άρχισε να κλαίει. «Das ist nicht fair»,(“αυτό δεν είναι δίκαιο”), έλεγε βουρκωμένη συμπληρώνοντας «Ich bringe mich nicht selbst um», (“δεν θα αυτοκτονήσω”).
Όπως σημείωναν, αργότερα, οι Financial Times, για τους μάρτυρες αυτού του ξεσπάσματος, ήταν απόλυτα σοκαριστικό να βλέπουν τη Γερμανίδα καγκελάριο, τον πιο ισχυρό ηγέτη της Ευρώπης με το μεγαλύτερο συναισθηματικό έλεγχο να ξεσπά σε δάκρυα. Τι ίδιες στιγμές στην ίδια αίθουσα ο, τότε, Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί πατούσε το ένα πόδι στην καρέκλα του προσπαθώντας να ανέβει στο τραπέζι, ουρλιάζοντας έξαλλος προς τον Γιώργο Παπανδρέου ακραίους μειωτικούς χλευασμούς προς το πρόσωπο του σε στυλ:”you are a f..cking psycho".
Όλα αυτές οι υστερίες και οι φραστικές επιθέσεις εκδηλώθηκαν γιατί ο, τότε, Έλληνας πρωθυπουργός, ξαναθύμιζε στο γραφειοκρατικό επαρχιωτισμό των Βρυξελλών και την αλαζονική ηγεσία Γερμανών και Γάλλων, ότι ο πολιτικός δεν είναι μόνο ένας καλός λογιστής- διαχειριστής, αλλά εκείνος που δεν διστάζει να πάρει πολιτικές πρωτοβουλίες. Ειδικότερα, να αναλάβει την ευθύνης για αδιαμεσολάβητη επικοινωνία μεταξύ λαϊκής βάσης και πολιτικής κορυφής, μεταξύ αιτήματος και απόφασης.
Έκτοτε, αν και κύλησε κάμποσο νερό στο αυλάκι, δεν άλλαξαν και πολλά στη μασίφ λογική της, υποτίθεται, θωρακισμένης Ε.Ε. Συνεχίζει να δαιμονοποιεί κάθε διαφορετικότητα και να απαιτεί άκαμπτα μεταμέλεια για την έκφραση οποιασδήποτε εναλλακτικής πρότασης. Κυρίως, όμως, επιμένει να διευρύνει το έλλειμμα της δημοκρατίας υπό την αδιάλλακτη πεποίθηση ότι οι δημοκρατικές διαδικασίες αποτελούν μια περιττή πολυτέλεια.
Ακριβώς εδώ, εμφανίζεται ο υπουργός Οικονομικών μιας χώρας που καίγεται για ρευστό. Ο Βαρουφάκης έρχεται να υπενθυμίσει στους δανειστές της Ελλάδας ότι αν αυτοί επιμένουν μονότονα και εκβιαστικά να απαιτούν την εξευτελιστική παράδοσή της, τότε ο ίδιος, πριν αποφασίσει να συμβιβασθεί ή να συγκρουσθεί, οφείλει να προσφύγει στο λαό και να ρωτήσει τι από τα δύο προτιμάει. Πού είναι το παράλογο, το ανέντιμο, το τυχοδιωκτικό;
Ερήμην του λαού άλλωστε δεν δικαιούται να διαπραγματευθεί την υποταγή σε μια νέα συμφωνία με τους εταίρους -δανειστές. Σε ένα καινούργιο μνημόνιο που θα αναγνωρίζει ως μόνη επιλογή τις αξιώσεις τους για λιτότητα, και οι οποίες είναι ασύμβατες με το πρόγραμμα του κόμματος που πρόσφατα έλαβε νωπή εντολή.
Δίχως, επίσης, την απόφαση της πλειοψηφίας δεν έχει τη νομιμοποίηση να θέσει σε κλυδωνισμούς τη χώρα ερχόμενος σε ρήξη με την αποδοχή της σφιχτής δημοσιονομικής πολιτικής και αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων που προϋποθέτει η συμμετοχή στο ενιαίο νόμισμα.
Κακά, όμως, τα ψέματα. Ένα δημοψήφισμα, παρά τη συμπληρωματική, συμβολική και κυρωτική του ιδιότητα, δεν μπορεί να αποφανθεί για το είδος της σχέσης που επιθυμεί η χώρα με τους εταίρους της, καθώς αυτή δεν είναι στάσιμη αλλά δυναμική. Ούτε αφορά το εκάστοτε περιεχόμενο των μεταρρυθμίσεων και της δημοσιονομικής πολιτικής. ¨Όσο κι αν σκίζει τα ιμάτιά του το Μαξίμου, η πραγματική του ουσία εντοπίζεται στην αποδοχή ή όχι του ευρώ.
Αναπόφευκτα, υπό αυτή και μόνο την ξεκάθαρη εκδοχή του, που περιλαμβάνει και την πιθανότητα οριστικής ρήξης, μπορεί να γίνει πολύτιμο. Κάθε άλλη φλύαρη ρητορική χρησιμοποίηση του, είτε με επίφαση προειδοποίησης είτε με γαρνιτούρα διευκρινιστικούς αστερίσκους, αποτελεί επικοινωνιακό πυροτέχνημα.΄Ένα διαπραγματευτικό αντιπερισπασμό που εντάσσεται σε μια περιστασιακή, ασαφή και θολή στρατηγική.
Δεδομένης, μάλιστα, της οδυνηρά αποκτηθείσας εμπειρίας - όπως απέδειξε η περίπτωση καθαίρεσης του Παπανδρέου από την πρωθυπουργία - για τα περιθώρια ελιγμών της χώρας, αλλά και για τις μόνιμους πειθαναγκασμούς της Ευρωπαϊκής ηγεσίας, η κυβέρνηση επείγεται για λύσεις. ¨Όχι για τσάμπα κουβέντες και αέναη περίσκεψη των δυνατοτήτων της. Εξάλλου ένα δημοψήφισμα δεν διαφημίζεται, προκηρύσσεται. Για να αποφασίσει ο λαός αν θέλει να τα κάνει Κούγκι ή να παραμείνει κάμποσο ακόμα στο λούκι.
από το KAPISTRI
