samedi

Μακεδονία, ο κύβος ερρίφθη


Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2018 από Άρης Οικονόμου Μετά την ενδοτική συμφωνία της Πρέσπας, η Ελλάδα έχει διαβεί το Ρουβίκωνα, παραδίδοντας τη Μακεδονία στους Γερμανούς – όχι μόνο το όνομα, την ιθαγένεια και τη γλώσσα στα Σκόπια που θα μετατραπούν επίσης σε μία γερμανική αποικία. Κατά την άποψη μας, στο θέμα της Μακεδονίας βρισκόμαστε ήδη προ τετελεσμένων γεγονότων – ενώ δεν είναι τα Σκόπια ο αντίπαλος μας, αλλά η Γερμανία, τα συμφέροντα της οποίας στην προκειμένη περίπτωση ταυτίζονται με αυτά των Η.Π.Α. Ειδικότερα, η πρώτη έχει σκοπό να εξαγοράσει τα πάντα μέσω των επιχειρήσεων της, να συνδέσει το λιμάνι της Θεσσαλονίκης με το Δούναβη, καθώς επίσης να έχει πρόσβαση τόσο στα ενεργειακά μας αποθέματα που έχουμε υποθηκεύσει, όσο και τους αγωγούς – εκπληρώνοντας το όνειρο των προγόνων της, οι οποίοι γνώριζαν πως ανέκαθεν το πρόβλημα της χώρας τους ήταν η έλλειψη ενέργειας. Οι δεύτερες θέλουν να απομονώσουν από παντού τη Ρωσία όπου και όπως μπορούν. Επί πλέον προσπαθούν να μειώσουν τα έσοδα της από τις πωλήσεις ενέργειας, για να την συνθλίψουν οικονομικά, ταυτόχρονα με τον περιορισμό της ενεργειακής εξάρτησης της Ευρώπης – ενώ επιταχύνουν ήδη τις προετοιμασίες τροφοδοσίας της περιοχής με δικό τους υγροποιημένο φυσικό αέριο, διαθέτοντας μεγάλες ποσότητες με τη μέθοδο της εξόρυξης από σχιστόλιθο που εξέλιξαν. Από τη συγκεκριμένη οπτική γωνία λοιπόν τα Σκόπια δεν θα υποφέρουν λιγότερο από ότι η Ελλάδα – ενώ δεν θα ωφεληθούν καθόλου από την παράδοση του ονόματος, αφού θα χάσουν σύντομα την εθνική τους κυριαρχία όπως συνέβη με την Ελλάδα, με τη βοήθεια οικονομικών όπλων. Ενώ οι Έλληνες λοιπόν έχουν εξουδετερωθεί ως κυρίαρχος λαός, αφού οι προσπάθειες τους επικεντρώνονται στο να καταφέρουν να επιβιώσουν, με πάνω από 4 εκ. να μην μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους και σχεδόν 1,5 εκ. να είναι αντιμέτωπα με αναγκαστικά μέτρα, η διαδικασία διαμελισμού της Ελλάδας συνεχίζεται – σημειώνοντας πως ακόμη και όταν ανακτούν τη δύναμη να αντιδράσουν οι Πολίτες, ευρίσκονται αντιμέτωποι με ισχυρές δυνάμεις καταστολής, οι οποίες δεν είναι μόνο ελληνικές όπως διαπιστώθηκε στην πρόσφατη διαδήλωση της Θεσσαλονίκης. Εν προκειμένω, αμέσως μετά τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος στα Σκόπια και τη θετική για τις Γερμανία/Η.Π.Α. έκβαση του, προετοιμάζονται επενδύσεις από τη ΔΕΣΦΑ που εξαγοράσθηκε από ξένους με τη χρηματοδότηση ελληνικών τραπεζών, από τη ΔΕΠΑ και από τα ΕΛΠΕ, με τη συνδρομή της ελληνόφωνης κυβέρνησης – από επιχειρήσεις δηλαδή που σύντομα δεν θα ανήκουν στο δημόσιο, όπως πολλές άλλες. Το αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης προγραμματίζεται να μετατραπεί σε διεθνές (HUB), υπενθυμίζοντας πως ολοκληρώνεται ο διάδρομος προσγείωσης και απογείωσης κόστους 246 εκ. € με τη χρηματοδότηση του ελληνικού δημοσίου και της ΕΕ – ο οποίος δόθηκε ουσιαστικά δωρεάν στο νέο ιδιοκτήτη του, στη FRAPORT που εξαγόρασε μόνο τα 14 κερδοφόρα αεροδρόμια, με αποικιοκρατικές ρήτρες (πηγή) και με δάνειο επίσης από τις ελληνικές τράπεζες. Περαιτέρω, το λιμάνι της Θεσσαλονίκης (ΟΛΘ) είναι ήδη γερμανικό, ενώ σύντομα θα πουληθούν τα αντίστοιχα στην Καβάλα και στην Αλεξανδρούπολη – με την ΕΥΑΘ να απαξιώνεται μεθοδικά και με τη γαλλική SUEZ να έχει πάρει ήδη θέση (πηγή). Μαρίνες σκαφών και οικόπεδα στην πόλη που προετοιμάζεται για πρωτεύουσα των Βαλκανίων (με ότι αυτό σημαίνει) θα ανήκουν σύντομα σε Γερμανούς, οι οποίο θα λειτουργήσουν ανάλογα στα Σκόπια ...απο/.περισσοτερα analyst.gr

Ν. Λυγερός - Στρατηγική ανάλυση του Προσυμφώνου των Πρεσπών. Πειραιάς, 2...

Bratia Stereo - Ayayay (ft. Tony Tonite) with Lyrics

κ. Ντιμιτρόφ υπουργός Εξωτερικών Σκοπιων μιλώντας στον Guardian είπε: «Στο παρελθόν θυσιάσαμε την πραγματικότητά μας για την μυθολογία. Τώρα θυσιάζουμε τη μυθολογία για την πραγματικότητα» (Θεωρούν λοιπόν την κλασική μακεδονική ιστορία ως μυθολογία!).


Θρίαμβος για τα Σκόπια, ήττα για την Ελλάδα 22 Σεπ 2018 Οι δηλώσεις και η πρακτική της πολιτικής ηγεσίας στα Σκόπια μετά την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών αποτελεί το ασφαλέστερο ερμηνευτικό στοιχείο για το πως αντιλαμβάνονται το περιεχόμενό της, τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα γι’ αυτούς, αλλά και πως προτίθενται να ενεργήσουν στο μέλλον εφαρμόζοντας αυτή την Συμφωνία. Ο Σκοπιανός πρωθυπουργός κ. Ζάεφ δήλωσε μιλώντας στο Βέλες ότι «Μολονότι ο συμβιβασμός με την Ελλάδα είναι σαν πόνος στο στήθος, ήταν ο μόνος τρόπος να προχωρήσει η χώρα του μπροστά». Επίσης, ο, μιλώντας στο Στιπ είπε «Ως χώρα διατηρήσαμε αυτό που είναι το σημαντικότερο για μας.. τη μακεδονική ταυτότητα, τη μακεδονική εθνικότητα και τη γλώσσα, ανοίγοντας την ίδια ώρα πόρτες που μας οδηγούν στο μέλλον». Σε άλλη περίπτωση ο ίδιος μιλώντας στον Guardian είπε «Στο παρελθόν θυσιάσαμε την πραγματικότητά μας για την μυθολογία. Τώρα θυσιάζουμε τη μυθολογία για την πραγματικότητα» (Θεωρούν λοιπόν την κλασική μακεδονική ιστορία ως μυθολογία!). Από την πλευρά του ο πρόεδρος της χώρας Γκεόρκι Ιβάνοφ και το αντιπολιτευόμενο VMRO έχουν τονίσει επανειλημμένως ότι ο στρατηγικός στόχος της χώρας είναι η ένταξή της στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, αλλά αντιδρούν σφόδρα στη Συμφωνία των Πρεσπών, υποστηρίζοντας ότι βλάπτει τα εθνικά τους συμφέροντα! Εξάλλου, μιλώντας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις 13 Σεπτεμβρίου, ο κ. Ζάεφ εμφάνισε τη χώρα του «Μακεδονία» ως μία κατ’ εξοχήν ευρωπαϊκή χώρα, θεωρώντας ότι εκτός από την ένταξη στο ΝΑΤΟ, που έχει ήδη δρομολογηθεί, είναι δεδομένη και η ένταξή της στην ΕΕ. Άλλωστε, οι πυκνές κι ενθουσιώδεις επισκέψεις και δηλώσεις ανώτατων ξένων (Αμερικανών και Ευρωπαίων) αξιωματούχων στα Σκόπια, δείχνουν την απόλυτη ικανοποίηση των ΝΑΤΟϊκών και Ευρωπαίων ηγετών για τη βέβαιη πλέον ένταξη στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ κι επιχειρούν να συμβάλουν με κάθε τρόπο στη θετική έκβαση του Δημοψηφίσματος της 30/09 και της μετέπειτα ψηφοφορίας στη βουλή των Σκοπίων για τις τροποποιήσεις του Συντάγματός τους. Ελληνική υποχώρηση Τι συμπεράσματα όμως μπορούμε να εξαγάγουμε εμείς ως Έλληνες από όλα αυτά; Πρώτον, το χάσμα απόψεων μεταξύ Ελλάδος και Σκοπίων είναι τεράστιο. Η σημερινή ελληνική κυβέρνηση προσπάθησε να το γεφυρώσει κάνοντας μεγάλες και άκρως βλαπτικές υποχωρήσεις στην προσπάθειά της να πετύχει μία συμφωνία όπως-όπως, ώστε να προσποριστεί πολιτικό όφελος (της βγήκε βέβαια μπούμεραγκ!) και να ικανοποιήσει ισχυρά ξένα συμφέροντα, ώστε να γίνει αρεστή στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ και να ενισχύσει έτσι την προοπτική της πολιτικής της επιβίωσης. Δεύτερον, στα Σκόπια η κυβέρνηση προβάλλει την εξασφάλιση της εθνικής «μακεδονικής» ταυτότητας και γλώσσας τους, μέσω της Συμφωνίας των Πρεσπών και πείθουν περίπου τους μισούς ψηφοφόρους, ενώ οι άλλοι μισοί περίπου επιμένουν να απορρίπτουν τη συμφωνία γιατί δεν τους αναγνωρίζει πλήρως το «Μακεδονία» ως κρατικό τους όνομα! Τρίτον, Ο κ. Ζάεφ και οι λοιποί δηλώνουν ότι εξασφάλισαν την μακεδονική ταυτότητα και γλώσσα τους. Δηλαδή τους αναγνωρίστηκε το κλεμμένο όνομα μετά από την υποχώρηση-εκχώρηση από τον πραγματικό ιδιοκτήτη (Ελλάδα). Συνεπώς το κύριο ήταν η εθνότητα, η εθνικότητα και η γλώσσα, δηλαδή το όνομα του λαού και των πολιτών και του γλωσσικού τους πολιτισμού. Βεβαίως το Βόρεια Μακεδονία ως γεωγραφική περιοχή θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο στα Σκόπια, όταν η Ελλάδα κατέχει περί το 55% της γεωγραφικής Μακεδονίας, η Βουλγαρία το 10% και περί το 35% τα Σκόπια (με βάση την Συνθήκη του Βουκουρεστίου). Δίνοντας λοιπόν το όνομα Μακεδονία με σύνθετη γεωγραφική μορφή (Βόρεια), η Ελλάδα έκανε τη μεγάλη υποχώρηση. Δεν έδωσαν λοιπόν κάτι ουσιαστικό οι Σκοπιανοί αλλά αποδέχθηκαν ότι μία περιοχή της γεωγραφικής Μακεδονίας στη βόρεια πλευρά της (περίπου το 1/3 του συνόλου) αποτελεί επικράτειά τους και δίνει το όνομα και στην υπόλοιπη χώρα (όπως γνωρίζουμε βέβαια τα 2/3 της ΠΓΔΜ ποτέ δεν ανήκαν στη γεωγραφική Μακεδονία συμπεριλαμβανομένης και της πρωτεύουσας των Σκοπίων). Συνεπώς, αφού τους ενοχλεί αυτό που ήταν αυτονόητο, ομολογούν ότι ήθελαν να μονοπωλήσουν το κρατικό όνομα της Μακεδονίας και προφανώς να διατηρήσουν εδαφικές βλέψεις, όπως προέβλεπε η προπαγάνδα και η ιδεολογία τους, στην υπόλοιπη Μακεδονία, κυρίως την ελληνική αλλά και την βουλγαρική. Το «βόρεια» θα εξαφανιστεί Τέταρτον, όταν ο Ζάεφ θριαμβολογεί στις ομιλίες του για την εξασφάλιση της Μακεδονικής ταυτότητας και γλώσσας τότε αναιρεί πλήρως την εναλλακτική αναφορά της ιθαγένειας που υπάρχει στη συμφωνία ως «πολιτών της Βόρειας Μακεδονίας». Άλλωστε οι πανηγυρικές και συνεχείς αναφορές του Ζάεφ σε Μακεδονία (ευρωπαϊκή μάλιστα) και Μακεδόνες, υποδηλώνει τη βεβαιότητά του ότι το Βόρεια Μακεδονία θα εκλείψει, καθώς οι μόνοι πολίτες και ο μόνος λαός με όνομα Μακεδόνες παγκοσμίως θα είναι οι Σκοπιανοί, όπως άλλωστε και η μόνη χώρα παγκοσμίως θα είναι η «Μακεδονία», αφού πάψει να χρησιμοποιεί το Βόρεια. Θέμα χρόνου λοιπόν είναι η εξαφάνιση και επίσημα του Βόρεια. Το κρίσιμο, και γι’ αυτό θριαμβολογούν πίσω από τους θεατρινισμούς τους, είναι το όνομα του λαού Μακεδόνες και της γλώσσας μακεδονικής που θα χαρακτηρίσουν τελικά και την ταυτότητα του κράτους της (Βόρειας) «Μακεδονίας». Πέμπτον, στις προκλητικές και επαναληπτικές αναφορές σε Μακεδόνες και Μακεδονία εντός των Σκοπίων αλλά και διεθνώς (Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο), κανείς Έλληνας επίσημος δεν εξέφρασε αντίρρηση ούτε κατήγγειλε ότι παραβιάζεται η Συμφωνία των Πρεσπών. Ούτε καν στο χώρο και την ώρα που υπογράφηκε αυτή η απαράδεκτη Συμφωνία στην περιοχή των Πρεσπών και εκστομίζονταν αυτοί οι προκλητικοί όροι από τους Σκοπιανούς ηγέτες! Έκτον, ένα άλλο κρίσιμο στοιχείο είναι η εμπέδωση και η εξοικείωση, ο εθισμός δηλαδή από τον προδομένο και καθημαγμένο οικονομικά ελληνικό λαό, της νέας κατάστασης που τείνει να διαμορφωθεί τόσο διεθνώς όσο και μέσα στα Σκόπια, να χρησιμοποιείται πλέον νομιμοποιημένα και με τη δική μας αποδοχή (από αντιπάλους και «φίλους»), το όνομα Μακεδόνες – Μακεδονία χωρίς αυτό να αναφέρεται σε τίποτα ελληνικό και γνήσια μακεδονικό. Αυτή η νέα ήττα θα αποδυναμώσει έτι περαιτέρω την ψυχολογική κατάσταση των Ελλήνων, θα είναι δηλαδή κάτι σαν αυτό που λέγαμε για το Κυπριακό «σταδιακή προσαρμογή στα τετελεσμένα του Αττίλα!», την οποία και προσπαθούσαμε να αποτρέψουμε. Το πρόσχημα στους επιχαίροντες ξένους το έδωσε βέβαια η κυβέρνηση Τσίπρα, που αποδεχόμενη την εκχώρηση του μακεδονικού ονόματος, απενοχοποίησε τους Σλάβους σφετεριστές του. Άλλωστε και οι ίδιοι στον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι το 2015 αποκαλούσαν τα Σκόπια Μακεδονία! Μπράβο στον Έλληνα πρωθυπουργό Μπράβο στον κ. Τσίπρα και ιδίως στον μεγάλο αρχιτέκτονα της συμφωνίας κ. Κοτζιά. Μπράβο και στην ελληνική διπλωματία που συναίνεσε σ’ αυτό χωρίς ούτε μία παραίτηση. Τα Σκόπια λοιπόν επέτυχαν, σε βάθος χρόνου, την βέβαιη διεθνή μονοπώληση του κλεμμένου και απόλυτα ελληνικού ονόματος της Μακεδονίας επί 2.600 χρόνια. Το οποίο προστιθέμενο στην αναγνωριζόμενη ιθαγένεια, εθνότητα και γλώσσα ως μακεδονικές, θα τους δώσει πλήρη και μόνιμη ιδιοκτησία πάνω στο ατίμητο ελληνικό κληροδότημα της Μακεδονίας, που χρειάστηκε ποταμούς αίματος και απίστευτους ηρωισμούς για να βρεθεί ξανά στην κυριαρχία του αληθινού ιδιοκτήτη του, μετά από 482 χρόνια Οθωμανικής σκλαβιάς και πολλές προσπάθειες εκσλαβισμού της. Πως θα συνυπάρξουν ειρηνικά και εποικοδομητικά τα δύο κράτη και οι δύο λαοί όταν ο ένας (Σκόπια) θα ονομάζεται, θα νιώθει και θα διατυμπανίζει ότι είναι η μόνη Μακεδονία παγκοσμίως (μόνο στα διαβατήρια ίσως να διασωθεί μεσοπρόθεσμα το Βόρεια), ότι το εθνικό τους όνομα είναι Μακεδόνες και η γλώσσα τους μακεδονική; Με αυτούς τους όρους λοιπόν θα παρουσιάζονται στα ξένα Κράτη, στον ΟΗΕ, στο ΝΑΤΟ, στην ΕΕ, στην ίδια την Ελλάδα ως τουρίστες ή εμπορευόμενοι, κ.λπ. Και βέβαια αυτή η ανοίκεια ταύτιση που προήλθε από κλοπή, σφετερισμό και παράνομη ονοματολογική και πολιτιστική «χρησικτησία», θα οδηγεί σε ψευδοαλυτρωτισμό (δηλαδή επεκτατισμό). Όπως ήδη συμβαίνει για αρκετά χρόνια, δηλαδή έναν ανεκπλήρωτο πόθο και μία αλαζονική μεγαλομανία περί δοξασμένης γης και ιστορίας της Μακεδονίας του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου, που δήθεν τους ανήκει, αν και στο βάθος του μυαλού και της ψυχής τους ξέρουν ότι τους είναι ξένη και παντελώς άσχετη γιατί οι ίδιοι είναι Σλάβοι, ενώ χρονικά τους χωρίζουν πάνω από 1.000 χρόνια από εκείνη τη δοξασμένη περίοδο. Θα περιμένουν λοιπόν άλλοτε από Τούρκους, άλλοτε από Βούλγαρους, ή και Αλβανούς ακόμη, ή και από κάθε ανιστόρητο και αγεωγράφητο Ευρωπαίο ή Αμερικανό (ίσως και Ρώσο) να τους βοηθήσει να ολοκληρώσουν και να ενώσουν την τάχα χωρισμένη και σκλαβωμένη πατρίδα τους και τον διασπασμένο λαό τους. Δηλαδή όλους εμάς τους Μακεδόνες Έλληνες. Κι εμείς οι γνήσιοι Μακεδόνες Έλληνες (οι μόνοι γνήσιοι Μακεδόνες) θα παρακαλάμε και θα αγωνιζόμαστε να πείσουμε συμμάχους και εταίρους και όλη την οικουμένη ότι αυτοί οι τίτλοι μας ανήκουν από βαθιά στο παρελθόν, με χρονική συνέχεια και διάρκεια μέχρι σήμερα και ότι «όποιος παραδίδει όνομα, παραδίδει έδαφος» και ότι «το όνομά μας είναι η ψυχή μας». Τα στηρίγματά τους; Έβδομον, και ποιοι θα είναι τα στηρίγματά μας; Το ΝΑΤΟ, που δεν εμπλέκεται στις διαφορές μεταξύ των κρατών-μελών του; (Στόλτενμπεργκ, Δόγμα Λουνς), το ΝΑΤΟ και η Βρετανία που δεν άφησαν στρατιωτικά ελληνικά πλοία και αεροπλάνα να ενισχύσουν την αγωνιζόμενη κυπριακή Εθνοφρουρά και την ΕΛΔΥΚ στην εισβολή του Αττίλα, όπου προφανώς υπήρχε ξένος δάκτυλος; Ή το ΝΑΤΟ-Η.Π.Α. που εξίσωσαν τον θύτη (τουρκικό κράτος και όχλο) με το θύμα (Ρωμιούς της Πόλης) στο φοβερό γενοκτονικό πογκρόμ των Σεπτεμβριανών του 1955, «για να μην διασαλευθεί η αποτελεσματικότητα της Συμμαχίας στην Ανατολική Μεσόγειο»; Ή μήπως το ΝΑΤΟ που βομβάρδισε την Σερβία – Κόσσοβο για να επιτύχει την απόσχιση του τελευταίου (στο όνομα της διαβόητης και διεθνώς παράνομης «ανθρωπιστικής επέμβασης») και κατάφερε να γιγαντώσει τον εθνικισμό, την μεγαλομανία και τον επεκτατισμό των Αλβανών, και να δημιουργήσει διεθνές προηγούμενο για τη Ρωσία στην Κριμαία, την Γεωργία και την Ουκρανία και ποιος ξέρει για ποιους άλλους σε ολόκληρο τον πλανήτη; Μήπως θα μας δικαιώσει η ΕΕ που κλονίζεται μετά το Brexit και τις διαφοροποιήσεις των κρατών της κεντρικής και νότιας Ευρώπης και δεν μπορεί να βρει κοινή γραμμή για την αναγκαία αλληλεγγύη που προβλέπουν οι Συνθήκες ίδρυσής της, στο μεταναστευτικό-προσφυγικό και λειτουργεί με βάση τα συμφέροντα των ισχυρών χωρών της; Όλοι αυτοί οι ξένοι επιδεικνύουν πλήρη αφασία και αδιαφορία για τα ελληνικά δικαιώματα και συμφέροντα, συνεχίζουν να δείχνουν ότι δεν καταλαβαίνουν τίποτα και δεν θυμούνται την ιστορία, τους χιλιάδες νεκρούς και την πολύτιμη συνεισφορά της Ελλάδας στον Πρώτο και Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και ότι το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η επέκταση του χώρου επιρροής και των αγορών τους, όπως και τα στρατηγικά συμφέροντά τους. Γίνεται κατανοητό λοιπόν ότι απαιτείται μία ριζική αλλαγή στάσης της πολιτικής μας για να εξασφαλιστούν τα δίκαια και νόμιμα συμφέροντά μας που δυστυχώς υπονομεύθηκαν εκ των ένδον…! Υπάρχει τρόπος και δρόμος να προστατευθούν: να μην κυρωθεί από την Ελλάδα η Συμφωνία των Πρεσπών (μέσω εκλογών ή δημοψηφίσματος) και να αξιοποιηθεί πλέον η ενταξιακή πορεία της ΠΓΔΜ προς την ΕΕ για μία ουσιαστικά καλύτερη Συμφωνία με συμφέροντες όρους και εγγυήσεις για την πατρίδα μας. slpress.gr

Παρέμβαση Μίκη Θεοδωράκη για τη μεταφορά μνημείων στο Υπερταμείο: Εκχωρήσαμε την εθνική μας αυτοτέλεια


Παρέμβαση Μίκη Θεοδωράκη για τη μεταφορά μνημείων στο Υπερταμείο: Εκχωρήσαμε την εθνική μας αυτοτέλεια Παρέμβαση για το θέμα της μεταφοράς μνημείων και αρχαιολογικών χώρων στο Υπερταμείο έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης, με επιστολή διαμαρτυρίας προς την κυβέρνηση. Η επιτολή δημοσιεύεται στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» και κάνει λόγο για εκχώρηση της εθνικής αυτοτέλειας της Ελλάδας. «Η χώρα μας υποχρεώθηκε να υπογράψει την εκχώρηση της εθνικής μας αυτοτέλειας και του εθνικού μας πλούτου, πράγμα που δεν συνέβη με τις υπόλοιπες χώρες που έχουν αντιμετωπίσει Μνημόνια και έχουν ήδη επανέλθει στη δημοσιονομική κανονικότητα», τονίζει ο μουσικοσυνθέτης. Η επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη όπως την απόστειλε στον δημοσιογράφο Γιώργο Παπαχρήστο. : «Αγαπητέ κ. Παπαχρήστο, Επειδή σας εκτιμώ ιδιαίτερα, αφήνω κατά μέρος τη συνήθειά μου να μη μιλώ ποτέ δημοσίως για τον εαυτό μου και σας παραπέμπω στην ομιλία μου στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου πριν μερικά χρόνια, στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρθηκα στην επερχόμενη εκποίηση του πολιτιστικού μας πλούτου καταλήγοντας ότι κινδυνεύει να παραχωρηθεί ακόμα και η Ακρόπολη! Ήταν μια πρόβλεψη που στηρίχθηκε στο γεγονός ότι η χώρα μας υποχρεώθηκε να υπογράψει την εκχώρηση της εθνικής μας αυτοτέλειας και του εθνικού μας πλούτου, πράγμα που δεν συνέβη με τις υπόλοιπες χώρες που έχουν αντιμετωπίσει Μνημόνια και έχουν ήδη επανέλθει στη δημοσιονομική κανονικότητα. Με τα Μνημόνια που υπέγραψαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις αλλά και η σημερινή, έχουμε δεμένα τα χέριας μας, αφού εμείς μόνοι μας απεμπολήσαμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Και κυρίως το δικαίωμα σε μια ανάπτυξη που να βασίζεται στον εθνικό μας πλούτο. Υπόγειο και υποθαλάσσιο. Γι' αυτό άλλωστε είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο που δεν έχει ανακηρύξει την ΑΟΖ και που δεν έχει το δικαίωμα να εκμεταλλευτεί τον ορυκτό της πλούτο, που ως φαίνεται, είναι πολύ μεγάλος. Αυτό ακριβώς αποκάλυψε ο καθηγητής του Πολυτεχνείου Μπάτσης ύστερα από έρευνες σε όλη την Ελλάδα με το βιβλίο του για την εκβιομηχάνιση της χώρας. Το οποίο περιέργως εξαφανίστηκε, ο δε συγγραφέας του εκτελέστηκε μαζί με τον Μπελογιάννη! Βλέπετε το μακρύ χέρι των άσπονδων φίλων μας είναι πολύ μακρύ. Αλλά όταν κάποιος έχει το ελάττωμα να είναι συνθέτης, αυτά που λέει είναι παραμύθια, που οι «σοφοί» μας τα βαφτίζουν «σενάρια συνωμοσίας». Ας μου επιτραπεί εδώ να θυμίσω ότι όλα τα κατά καιρούς «παραμύθια» του συνθέτη έχουν επιβεβαιωθεί πολλά χρόνια πριν οι «αρμόδιοι» τα ανακαλύψουν, που συνήθως τα ανακαλύπτουν όταν είναι πλέον πολύ αργά». Πηγή: www.lifo.gr

ΤΙ ΥΠEΓΡΑΨΕ χωρίς αντίρρηση! O ΞΕΠΕΣΜΟΣ του Προκόπη Παυλόπουλου...


Nikolaos Kotsovos Ο ξεπεσμος
ο ΠΤΔ..εξαιρετος νομικος ,ενιοτε αντιμνημονιακος..που μας μπαρουφιαζε με το αν επιβαλλουν δικαιο η οχι τα ευρωπαικα οργανα ΥΠΟΓΡΑΨΕ Νομο με καταλογο αρχαιοτητων μνημειων που μεταβιβαζονται για πλιατσικο σε ενα υπερταμειο ...κατι χαρτογιακαδων .. στον μακρυ αυτον καταλογο περιεχονται ο Λευκος Πυργος, η Ροτοντα,το Μεγαρο Τσιλερ- Νομισματικο Μουσειο κλπ...Ναι δεν εφερε καμμια αντιρρηση ο ΠΤΔ οπως καταγγελει ο Συλλογος Ελληνων Αρχαιολογων ..ναι ρε σεις ο ΠΤΔ..... που θα αξιωνε τις γερμανικες αποζημιωσεις και στηριζει την συμφωνια των Πρεσπων 8 χρονια ξεπουλημα..8 χρονια εθνικη ντροπη Press.Gr.com-

Ο Στέφανος Χίος προαναγγέλει την κάθοδό τους στις εκλογές Teaser Εφημερίδας "Μακελειό" για Σαββατοκύριακο 22 & 23-09-2018


Ο Στέφανος Χίος προαναγγέλει την κάθοδό τους στις εκλογές "Γιατί οι Έλληνες Πατριώτες πρέπει να πάψουν να ντρέπονται όταν τους αποκαλούν Δεξιούς" 22 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2018 Το υπέροχο ΧΑΟΣ είναι πραγματικότητα. Ο Στέφανος Χίος προαναγγέλει την κάθοδό τους στις εκλογές. Γράφει σχετικά> Μόνοι μας και όλοι σας. Μπαίνουμε μπροστά και κατεβαίνουμε στις εκλογές. Χτύπημα χάους εκ των έσω για να διαλύσουμε το σύστημα. Αποφασίστηκε η ολομέτωπη αναμέτρηση και σύγκρουση με τους ελεεινούς. Γιατί οι Έλληνες Πατριώτες πρέπει να πάψουν να ντρέπονται όταν τους αποκαλούν Δεξιούς kourdisto portokali

ΣΟΚ! Ο ΟΗΕ υπέρ της ΜΟΝΟΜΕΡΟΥΣ διαγραφής χρέους

Μορατόριουμ" Τσίπρα- Καμμένου έως... τον Μάρτιο


Μορατόριουμ" Τσίπρα- Καμμένου έως... τον Μάρτιο Της Νίκης Ζορμπά Συνάντηση για να σβήσουν τα εκλογικά σενάρια είχαν νωρίτερα σήμερα Αλέξης και Πάνος Καμμένος από την οποία μάλιστα προέκυψε και ...μορατόριουμ μεταξύ των έως τουλάχιστον τον Μάρτιο, οπότε και αναμένονται νεότερες εξελίξεις για την "τύχη" της Συμφωνίας των Πρεσπών. Την συνάντηση των δύο γνωστοποίησαν κυβερνητικές πηγές, στον απόηχο του αναζωπυρώματος σεναρίων περί "ρήξης" ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ και πιθανότητας για άμεσες πολιτικές εξελίξεις. Σύμφωνα επομένως με τις ίδιες πηγές, ο Πρωθυπουργός και ο υπουργός Εθνικής Άμυνας "συμφώνησαν πως αυτή τη στιγμή αυτό που είναι πιο αναγκαίο από ποτέ για τη χώρα είναι η ενότητα και η πολιτική σταθερότητα, καθώς βρισκόμαστε στην πρώτη φάση από την καθαρή έξοδο από τα μνημόνια". Στο πλαίσιο αυτό, βάσει των ίδιων πηγών, Τσίπρας και Καμμένος, συνομολόγησαν πως κοινός και αδιαμφισβήτητος στόχος αυτή τη στιγμή είναι η ενίσχυση της αναπτυξιακής δυναμικής της ελληνικής οικονομίας, με την παράλληλη ενίσχυση του κοινωνικού κράτους και την ελάφρυνση των χαμηλών και μεσαίων στρωμάτων, η άμεση υλοποίηση των μέτρων ελάφρυνσης που εξαγγέλθηκαν στη ΔΕΘ και η θεσμική θωράκιση του κράτους απέναντι σε φαινόμενα διαφθοράς και διαπλοκής. Το ...καλύτερο το κράτησε το Μαξίμου για το τέλος της διαρροής του και σηματοδοτεί κατάφωρα ότι ο Α. Τσίπρας "μάζεψε" τον κυβερνητικό του εταίρο, υποχρεώνοντάς τον σε έμμεση έστω δήλωση πίστης προς την "συμμαχία" τους. Και τούτο, διότι, σε ό,τι αφορά το θέμα της Συμφωνίας των Πρεσπών, κατά τις μαξιμινές πηγές πάντα, πρωθυπουργός και πρόεδρος των ΑΝΕΛ, συμφώνησαν ότι "σε καμία περίπτωση δεν θα επιτρέψουν να αποτελέσει ανασταλτικό παράγοντα στο κυβερνητικό έργο και θα επανέλθουν σε αυτό τον ερχόμενο Μάρτιο".capital *Διαβάστε ακόμη: Ένα win- win σενάριο για Τσίπρα- Καμμένο και τη Συμφωνία των Πρεσπών

win- win σενάριο για Τσίπρα- Καμμένο και τη Συμφωνία των Πρεσπών


Ένα win- win σενάριο για Τσίπρα- Καμμένο και τη Συμφωνία των Πρεσπών Της Νίκης Ζορμπά Όσο προχωρούν οι διαδικασίες στην πΓΔΜ με το Δημοψήφισμα , τόσο στην εγχώρια πολιτική σκηνή η Συμφωνία των Πρεσπών αναδεικνύεται σε καταλύτη των πολιτικών εξελίξεων για τους επόμενους μήνες. Όπως πειθαναγκάστηκαν από την πραγματικότητα να αποδεχθούν όσοι έβλεπαν εκλογές επί τρία χρόνια, προδιαγράφοντας ότι η Κυβέρνηση δεν θα αντέξει τα μέτρα των αξιολογήσεων και θα "πέσει", μοναδικός παράγοντας που δύναται να επιφέρει εκλογικές εξελίξεις πρόωρες, είναι η Συμφωνία Τσίπρα - Ζάεφ για την "Βόρεια Μακεδονία". Ο Πάνος Καμμένος βρίσκεται σε απόλυτη σύμπνοια με τον Αλέξη Τσίπρα σε όλα πλην (;) της εν λόγω Συμφωνίας που διαλύει το εκλογικό του ακροατήριο και τον αναγκάζει να απολογείται για τη στάση του, δεδομένου του ηχηρού όχι της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο Πρόεδρος των ΑΝΕΛ και συγκυβερνήτης του κ. Τσίπρα εξάλλου, δεν κρύβει εδώ και μήνες την ανησυχία του να μην φανεί ολιγότερο "πατριώτης" από τους συναδέλφους του που κάθονται στα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, εξ' ού και επιδίδεται σε πανικόβλητες απειλές: Πότε ζητεί 180 ψήφους για να βάλει στο χέρι τη Ν.Δ, πότε δηλώνει ότι θα καταψηφίσει τη Συμφωνία , πότε ανεβάζει τα "γκάζια" και στέλνει σε Τσίπρα τελεσίγραφο : Δημοψήφισμα ή θα σε ρίξω πριν φέρεις τη Συμφωνία στη Βουλή, πότε μηχανεύεται να πετάξει την "καυτή πατάτα" στον κ. Μητσοτάκη πετώντας προτάσεις περί κύρωσης από την επόμενη Βουλή και πότε όλα αυτά μαζί φωνάζοντας : εγώ ειμί η Ν.Δ! Θέλει να την περάσει; Σε όλα αυτά τα παντελώς ασόβαρα στα οποία επιδίδεται με τεράστια επιτυχία ( sic) ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ έχει την ανοχή του Πρωθυπουργού, ελέω των κοινοβουλευτικών κουκιών. Μια ανοχή πάντως που έως σήμερα είναι εντελώς ρητορική και δεν απηχεί σε αποδοχή των προτάσεών του: Ο Α. Τσίπρας έχει ξεκαθαρίσει πως η Συμφωνία θα έρθει στην Βουλή με την απόλυτη πλειοψηφία , απαιτείται δηλαδή η ψήφισή της από 151 Βουλευτές, Δημοψήφισμα δεν πρόκειται να πραγματοποιήσει και πως δεν προτίθεται να αφήσει την κύρωσή της για την επόμενη Βουλή. Κύριο ερώτημα προς απάντηση είναι κατά πόσο πράγματι ο κ. Τσίπρας επιθυμεί να είναι αυτός που θα ολοκληρώσει την "δουλειά" της Συμφωνίας των Πρεσπών ή θα προσπαθήσει να ναρκοθετήσει με το "καλημέρα" την διακυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη, "κληροδοτώντας" του την κύρωσή της. Συνομιλητές του κ. Τσίπρα εδώ και μήνες, δημόσια τε και ιδιωτικά λένε μετά βεβαιότητας και κατηγορηματικά, ότι η Συμφωνία θα περάσει από αυτή τη Βουλή η οποία συγκεντρώνει και την απαιτούμενη πλειοψηφία ακόμη και χωρίς τη συμμετοχή των ΑΝΕΛ. (Το αυτό υποστήριξε ξανά χθες και ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς). Το σενάριο αυτό "στηρίζουν" δύο ακόμη στοιχεία: Το κυβερνητικό επιτελείο δεν βρίσκει κανένα εκλογικό όφελος στο να υπαναχωρήσει αυτή τη στιγμή "δραπετεύοντας" ( όποια δημοσκοπική φθορά έχει εισπράξει από την υπογραφή της Συμφωνίας με τον Ζάεφ δεν είναι αναστρέψιμη), ενώ αντιθέτως, με την ολοκλήρωση του project, σφυρηλατεί και για τον διεθνή παράγοντα το προφίλ του υπεύθυνου ευρωπαίου ηγέτη που έληξε ένα θέμα που εκκρεμούσε επί 25ετίας. Μοναδικός αντίλογος στο εν λόγω επιχείρημα είναι το σενάριο της "δεξιάς παρένθεσης": Να παραλάβει ο κ. Μητσοτάκης ο οποίος έχει δεσμευτεί ότι δεν θα κυρώσει τη Συμφωνία , την εκκρεμότητα και να εκτεθεί στους πρώτους κιόλας μήνες της διακυβέρνησης του. Σενάριο win- win Υπάρχει η πιθανότητα και ο Αλέξης Τσίπρας να βρίσκεται σε απόλυτη συνεννόηση με τον Πάνο Καμμένο και να επιδιώξει πράγματι να περάσει η δική του Κυβέρνηση τη Συμφωνία των Πρεσπών και να γλιτώσει τον πρόεδρο των ΑΝΕΛ και συγκυβερνήτη του από νέα κυβίστηση που θα αποδειχθεί ολέθρια για το όποιο πολιτικό του μέλλον; Ασφαλώς , ναι. Ο Πάνος Καμμένος, στα πολλά και διάφορα που έχει δηλώσει κατά καιρούς ότι θα πράξει σχετικά με τη Συμφωνία των Πρεσπών, εσχάτως δήλωσε πως πριν φτάσει αυτή στην Βουλή , μόλις... διαπιστωθεί μετά την ολοκλήρωση των Συνταγματικών αλλαγών των γειτόνων ότι βρίσκεται καθ'οδόν, θα πάει σε Τσίπρα και Παυλόπουλο και θα δηλώσει ότι αποσύρει την εμπιστοσύνη του στην Κυβέρνηση. Είτε "προλάβει" η Ν.Δ να καταθέσει πρόταση δυσπιστίας είτε ο κ. Τσίπρας να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης από την Βουλή ( υπενθυμίζεται ότι ο κ. Τζανακόπουλος έχει ήδη δηλώσει προ μηνών ότι ο πρωθυπουργός θα ζητήσει και θα λάβει ψήφο εμπιστοσύνης), τα κοινοβουλευτικά "κουκιά" για τον πρωθυπουργό, είναι πολύ πιθανό να βγαίνουν. Πολλώ δε μάλλον, από τη στιγμή που βουλευτές του Π. Καμμένου έχουν δηλώσει ότι διαφωνούν με την απόφασή του να ρίξει την Κυβέρνηση ( Παπαχριστόπουλος, Ζουράρις) ενώ η "σιωπηλή" Έλενα Κουντουρά, "πολιτογραφείται" πλέον ως ανήκουσα στο κυβερνών κόμμα, παρά στους ΑΝΕΛ. Όπερ σημαίνει ότι ο κ. Τσίπρας μπορεί να ζητήσει πρώτα ψήφο εμπιστοσύνης και μετά να φέρει για κύρωση τη Συμφωνία. Στην περίπτωση αυτή, η κοινοβουλευτική αριθμητική, έχει ως εξής: ΣΥΡΙΖΑ 145+ Κατερίνα Παπακώστα+ Παπαχριστόπουλος+ Κουντουρά+ Ζουράρις ( διαφωνεί με τη Συμφωνία αλλά διαφωνεί και με την ρίψη της κυβέρνησης) σημαίνει ότι θα αναζητεί πλέον μόλις δύο βουλευτές από τη δεξαμενή του Ποταμιού και των Ανεξάρτητων. Έχοντας μάλιστα συνδυάσει απολύτως την επιβίωση της Κυβέρνησης με την κύρωση της συμφωνίας, δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι από τους υπέρμαχούς της άλλων δεξαμενών, δεν είναι καθόλου ακατόρθωτο να βρει τις χρειαζούμενες δύο ψήφους.Της Νίκης Ζορμπά Πηγή: Capital.gr

vendredi

THE POPULIST POLITICAL PARTIES AND THEIR OVERTHROW IN THE PREVALENT ORDER***


ΜΑΡΙΑ ΝΕΓΡΕΠΟΝΤΗ - ΔΕΛΙΒΑΝΗ Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2018 THE POPULIST POLITICAL PARTIES AND THEIR OVERTHROW IN THE PREVALENT ORDER*** By Maria Negrepont-Delivanis, Targoviste, 11/2018 Introduction Over the last few years, the West has been gradually entering into uncharted waters. The familiar, the safe and the traditional retreats at a dizzying speed, and is been substituted by the unknown, the subversive and the threatening. Already, globalization, which has been with us for almost fifty years, is forced to give up its sovereignty not only to protectionism but also to an intensifying trade war. It could be argued that this shift, between the freedom of trade and the enforcement of trade controls, is part of the fundamental changes, which are to be expected approximately every 40 to 50 years[1], so that it does not justify particular concern. However, this is not the case with other kinds of upheavals that have recently invaded our lives, which can be clearly distinguished from what used to be in the past. It is precisely these characteristics that make the new international order unsearchable, while at the same time seeming to abolish very strong traditional distinctions, such as that between the right and left economic policies. These upheavals adopt choices of anti-globalization, such as the revival of nationalism, which was particularly hateful during the period of globalization, and was almost equated with fascist attitudes. Nationalism is now rapidly gaining ground, and in conjunction with some additional significant changes, it seems to be the harbinger of the endangered end of all Western civilization. As our own culture has dominated the West for many decades, the idea that it alone represents the ideal and unique world order has been consolidated. Prevalent is the belief that the liberal democracy which after World War II is represented and guarded by the United States, is eternal, unchangeable and irreplaceable. Unfortunately, however, in recent years, the advanced centers of this western culture have projected an irrefutable picture of general decline in all aspects of social, economic and cultural life. According to all evidence, we are witnessing the end of the era of Western civilization, as happened in the past with all the previous ones, following the same prescribed route. That is, civilizations emerge, reign and die[2]. As nothing in our world is everlasting, civilizations prevail over circles of 200-250 years, then giving their place to others[3] that emerge through their ashes. The end of Western civilization seems to coincide with the end of growth or the entry of advanced economies into the stage of perpetual stagnation, reviving Alvin Hansen's old theory[4], thanks to its update by Lawrence Summers and his team[5]. In this article I will deal with only some of the transversal developments that shook the Western world, focusing on the economic and regulatory field, which have as their point of reference the emergence, empowerment and generalization of new political parties, clearly distinct from the traditional. These are called "populist" by the panicking traditional politicians. In Part I of this paper, I will try to outline the basic characteristics of these newly established political parties as well as the main causes of their appearance, while in Part II I will try to highlight the economic form and status of the new world, which is expected to emerge from the prevalence of "populist parties". Part I. Populist political parties Populism dates back to 1980, and since then has grown steadily, reinforced by globalization, the 2008 crisis, unprecedented large inequalities, rising corruption in political life, mass immigration, and terrorism. Based on a recent Tony Blair Institute survey[6], populist votes in 2000 were, on average, 8.5% in each US state, and in 2017 they climbed to 24.1% respectively[7]. What definition would you give to populism? Jan-Werner Müller[8] attempts to answer as follows: It addresses "a morally pure and fully united people, betrayed by select, deeply corrupt, and somewhat morally inferior people." A. The causes of populism: aa) The effects of globalization A recent study[9] attributes populism to low growth rates on a global scale. Naturally, this can be seen as a general but not fully satisfactory explanation. Because, although there was an anemic growth after 1985, if its distribution had followed regular and not unacceptable forms of inequality, it would probably not have evolved into populism. Several years before the recent and rapid spread of populism, a series of indications warns of the end of globalization and of entering a new international economic order with features such as "protectionism", "nationalism", "controlled borders", "respect for traditions", "interventionism", "anti-globalization" and so on. Anti-globalization, which nourished populism, is the result of the wrath of the losers and the marginalized because of the consequences of globalization. All of the suffering that has affected most of humanity, with the predominant problem of uncontrolled inequality of distribution, income and wealth that haunts the world, has been attributed to globalization. Thus, when the public realized that globalization did not keep its initial promise to "ensure the prosperity of all the inhabitants of Earth", but instead proved to be the system that caused few winners and piles of losers, it turned directly against it, as evidenced by the following selected points: Based on estimates, around 65% of Europeans are in favor of restricting freedom of trade, or in other words, in favor of de-globalization. However, the highest rates dissatisfied with the effects of globalization are to be found in the United States, where 71% of citizens are worried about job losses due to trade with China, while 78% consider America's financial dependence on China to be a very serious issue[10]. By contrast, only 15% of America's big entrepreneurs declare that they are against globalization, a result that obviously strengthens the conclusion of "few winners and numerous losers". Moreover, a recent study by the European Commission[11], which expresses the anxiety about the reduction and the future of globalization, also highlights a number of poll results, about how Europeans see globalization, and through it, the EU which represents a smaller globalization within it. With obvious perplexity, the European Commission aknowledges these results, according to which 53% of Europeans are deeply concerned, and consider the EU as a threat to their identity. Only 41% of Europeans trust the EU, although this percentage is higher than the corresponding one showing their confidence in individual national governments[12]. 52% of the votes in Great Britain, in favor of Brexit, is certainly the biggest proof of this shift in public opinion, against globalization, in Europe. This shift is explained, to a significant extent, by the fact that "the working class in advanced economies (which largely represented the Brexit voters) witnessed a very low income increase during the entire long-term period of globalization[13]". The level of wages, in advanced economies, which had their trade frontiers open to emerging economies, was almost reduced to that prevailing in the latter. The effect of globalization on the USA (and, of course, not only) was the increase in the trade deficit and the loss of five million jobs over the past twenty years[14]. bb) The rise of nationalism The general criticism against populist parties, which, however, does not correspond to reality is their collective ranking to the far-right in political terms. Although this criticism, is justified by a small proportion of these parties, it represents however, the easy reaction of all those whose interests are affected by the decline of globalization. The core of this criticism seems to relate to the fact that all these emerging parties raise to the surface the concept of nationalism which had been forgotten, for years, receding under the covert preparations for the advent of a global government[15]. Nationalism is now attempted wrongly, in an arbitrary and unjustifiable way, to be equated with far-right political choices. However, if nationalism is not extreme, in the sense that it encourages hatred for other nations or different races, it is entirely acceptable. Because it is unthinkable to comfortably brand someone belonging to the far-right, who loves his country and is proud of it as a nationalist. The widespread tendency today to collectively dismiss all nationalists as far right and fascists, is suspicious, dangerous and problematic because it obviously conceals unspoken goals. Obviously and unfortunately there is the problem of rising fascism with its abominable and dark activity, especially in Europe. Against the serpent's eggs, urgent action is needed, but the solution does not lie in condemning the new political parties, within which the fascist tendencies are, fortunately, not the norm. Already, an attempt is made to demote the content of nationalism as it evolves into a central feature of the new international economic order, as confirmed by the following statements: * Lawrence Summers[16] "The political challenge in many countries is the development of a responsible nationalism that rests on a policy that favors local interests and indigenous more and above cosmopolitan aspirations." * Michael Barone[17]: "Trump and his nationalism with "First America" are not necessarily bad. Also:" It is good to prefer one's country to another." "Nationalism can to be a positive force". "Being proud of one’s homeland and all that is relevant to it is not selfish and certainly not racist. It is patriotism and a natural reaction for a normal citizen." * And social psychologist Jonathan Haidt Haidt[18]: "Nationalists feel tied to their homeland and are proud to be part of it. Globalizers want to wipe out the borders of each country and get rid of democracy." cc) The search for greater security Moreover, the rise of nationalism is due to the widespread desire, in advanced and emerging economies, for more security and less risk, compared to the globalization regime. Satisfying these trends requires a restriction on absolute freedom of trade and a return to market regulation, which has been abolished in the globalization era. It also requires removal from the obsessions of the "invisible hands" of classics, supposedly regulating the market, and, at the same time, reconciliation with the need for state intervention in the economy. The borders, which have been virtually abolished by globalization, are again desirable, as they guarantee greater security. In these choices of the new international economic order, the contribution of the migratory stream, accompanied by many and unresolved aspects, was extremely important. B. The dominant features of populist parties: a) Right and left-hand politics Populist political parties belong to both the right and the left, and are distinguished by numerous differences in their choices. However, their basic characteristics meet in almost all the so-called "populist parties" and explain why their appearance in the world has virtually deactivated the distinction between left and right politics. At the moment, and although the relevant scene is constantly changing, as new populist parties are added to the existing ones, the left wing includes the National Party of Scotland, Podemos in Spain, Die Linke in Germany, and before being completely subservient to the demands of lenders, Syriza in Greece. The right side of populism comprises in turn the second largest political party in Finland, the third most important political party in Sweden, the party of Viktor Orban, re-elected for the fourth time in Hungary, the party of the National Front of Marine Le Pen in France and the Alternative party in Germany, which is expected to be second in the upcoming next elections. Moreover, the results of the elections of 4 March 2018 in Italy turn directly against the "system" and should be expected to mark the beginning of the end of the EU and, of course, the euro. The demoralizingly low 18.1% of Matteo Renzi's pro-European party is overwhelmingly eloquent about the wrath of voters against the European course and its choices. The above-mentioned populist governments obviously belong to the United States and China, both of which present additional features in comparison to the general ones, are at the top of the global pyramid, and the United States is fighting to preserve world sovereignty, and China for its acquisition. But, Russia, in spite of the quirks of its governance also belongs to the general category of countries with populist government. Furthermore, it is possible to add governments that were helped to come to power by populist parties such as the case of Austria, Bulgaria, Denmark, Finland, the Netherlands, Norway and Latvia. Despite the differences between right-wing and left-wing populist parties as well as hybrids, all of them coincide with several common choices, such as anti-globalization, nationalism, state interventionism, an attempt to achieve prosperity for all, opposition to elitism and the established order, opposition to long-term austerity policies, and opposition to the extreme forms of the stock market economy. The emerging populism of our days is directed generally against elitism, traditional politics and dominant institutions, national and international, in a word against the established order. Populism represents the ordinary citizen, who thinks that he was forgotten and betrayed by his politicians. Populism proclaims that it expresses genuine patriotism. Its proponents are angry at the behavior of politicians and the general breach of their promises. The vote for Donald Trump is interpreted as a voter's desire to leave behind the bad political past of globalization. Apart from the convergence of the two populist political movements on most important goals, it is interesting to note that, in particular, the right-wing populist side has broken its relations with traditional assumptions of its faction, such as the opposition towards state intervention in the economy, as well as the belief in continued austerity. The choice of Donald Trump, as well as of several other European politicians close to power, is based precisely on their promises to abandon globalization, in favor of protectionism, as well as the abandonment of dogmatic neo-liberalism. bb) The differences in the preferences between right-wing and left-wing populist parties The pair of choices of the new international economic order, as proclaimed at least, appears under a seemingly new label: open and closed borders. This is certainly not a new distinction, but merely a verbal evolution of the ever-existing divide between the status of freedom of international trade and that of protectionism, or even more recently, between globalization and border nationalism. Although the continuation of the traditional distinction between deregulation and regulation of international trade, even under different titles, seems to face no problems, these do emerge however, since attempts are made to classify their individual choices into the two traditional political parties, right and left. Indeed, there is a prevalent view that the traditional right is attached to economic liberalism and to all the individual terms that follow it, such as the liberalization of international trade, the free movement of capital and labor, the non-intervention of the state in the economy, minimizing the tax burden, as well as the abolition of the welfare state. And there is the additional hostility to mass immigration. On the contrary, the main features of the traditional left have so far been the acceptance of the role and importance of state interventionism, extending to the regulation of international trade conditions, the recognition of the advantages of cooperation and complementarity between the public and private sectors, considered to be of equal importance , paying special attention to the welfare state services, the establishment of labor rights, recognized as the weakest factor of production, in relation to capital, as well as the imposition of progressive taxation, which aims at a fairer distribution of income. Supplementary but less secure discrimination between the left and the right concerns the area of ​​economic policy choices. The right, which is recognized as the most conservative, generally seeks to achieve balance everywhere. Its relations with microeconomic policy, which regulates and encourages private initiative, is more visible and narrower, while being less clear with macroeconomic policy. This explains the attachment of the right to austerity policies, but also the preference for monetary policy, with the exclusion of fiscal policy. However, the above-mentioned indicative distinctions and economic policy preferences have recently been overturned. Apart from the clear opposition to the continuation of globalization, this new hybrid form of political parties, some of which are close to power, is an unsafe and unstable amalgam of piecemeal traditional economic policy preferences, both left and right. Hence the difficulty of classifying them as left or right wing. This is why the argument, put forward by various sides, is reinforced that the distinction between right and left no longer exists, at least in its traditional form. Despite these obvious difficulties of ranking the populist parties to the right or to the left, their decisive common element is their intense hostility to open borders. It is precisely this hostility, which has proved to be a powerful weapon for attracting supporters, from the newly established political parties in Europe, and not only. The increasingly rising number of voters from these parties, characterized by their political opponents as pro-conservative and anachronistic, is opposed to the continuation of the liberalization of international trade or the reception of refugees / immigrants on their territory, or as a rule against both of these policies belonging to the policy of open borders. The followers of these political parties are convinced, not always for the same reasons, that the opening of borders, either to products or to people, is detrimental to the national economy and its inhabitants, and that is why they are also seen as nationalist parties . cc) Concerns about the rise of "populist parties" The rise of populist political parties can be explained by the "diversity" of the positions they express and support, compared to the positions of those who have been in power for the past fifty years and which are generally rejected by an increasing proportion of the world’s inhabitants. That is why these new political parties also pose a clear risk to traditional politicians, who view them with surprise, discomfort and panic, as they threaten their multifaceted and strongly vested interests. The criticism of traditional politicians against the populist parties, focuses mainly on the fundamental issue of the current government, which is likely to be overthrown and less on the individual economic policy measures. Indeed, a significant part of the European population, and not only, already states with no hesitation that it does not perceive the regime of "liberal democracy" as a unique or undisputedly optimum form of governance of the contemporary world economies. It is a reality for Europe that the traditional right-wing and left-wing political parties are rapidly shrinking significantly, gradually giving their place to new political parties, which are anti-European and favor the re-establishment of the nation-state. This has also happened in France and Germany, although the EU expressed its relief because these so-called populist parties did not come into power. However, any EU triumph over the recent election results of its members is totally unfounded, as the power of non-traditional parties is steadily expanding. In France for example and in spite of Emmanuel Macron’s victory in the last elections, traditional left and right parties ranked third and fifth, respectively, while in Germany, and in spite of Angela Merkel's dominance, the two traditional political parties shrinked from 67% in 2013 to no more than 53% in October 2017. These new European parties, which are targeting the EU and the euro are obviously panicking Europe and causing her to look for ways of survival which, for the time being cannot be considered as successful. These European citizens, collectively and contemptuously called "populists," have separated their choices from those recognized as orthodox within the EU and falling within the broad area of ​​ "Liberal Democracy". The European "populists" are seemingly convinced that the EU is deeply confused when applying policies that are sure to destroy it, such as the admission to its territories of mass immigration and the abandonment of national sovereignty and patriotism, history and national traditions. The abandonment in other words, of the national identity of the individual nation-states. The EU monitors with resentment and also growing concern the rapid spread of populists on its territory, but has not yet been self-critical about how and why its basic guidelines are being abandoned by an increasing number of its citizens. At this point it is very important to note that the European "populists" are not alone in their actual refusal of being wiped out and accepting a global governance at a later date, as everything seems to point in that direction within the EU. This is obviously how we should interpret this wave of reclaiming and rescuing the national identity which, with many variations in its details, has invaded not only Europe but the world as a whole. This refers to Donald Trump’s America, Putin's Russia, Xi Jinping’s China, and also Latin American and African governments. Ending Part I of this paper, the general conclusion that emerges from the above analysis is the stormy change of regimes in Europe and the world that jeopardizes the maintenance of Liberal Democracy but at the same time also comprises the innovations in economic, political and social life which modern societies are in vital need of, in order to be able to give new solutions to their numerous and thorny problems. Part II. The new face of advanced economies The content of this Part II refers to the future economic and political conditions that will be incorporated into future societies. Dealing with future predictions necessarily involves a high risk of discrediting them. However, this content of Part II, I believe, for the most part, has a high probability for realization, precisely because the twists and turns it refers to have already begun and are progressing without being hampered in their course. Although, for the moment, there is dense smoke around the form, which will eventually be taken by individual national economies, as the elements comprising the international scene are still in progress, one thing is certain: globalization is limiting its scope and nothing will ever be the same again. The expected changes will be summarized, first of all, in their economic dimension, paragraph A, and secondly in their political status, paragraph B. A. In the economic sphere: (aa) National economies The end of globalization and the establishment of protectionism currently seem to be accelerating due to the choices of the new US president. Donald Trump's clear preference for closed borders, which he has announced, passed and partly implemented, is a trigger for a parallel course in the rest of the world. In other words, it consists of opposing and refusing to compromise with what has generally been the policy of traditional governments. Developing new guidelines everywhere. In particular, the opposition towards any form of restriction of national sovereignty, the re-establishment of the nation-state with increased intervention in the economy, the viewing of international organizations with suspicion, the diminishing of the importance of the stock market in favor of the real economy, the reluctance to welcome immigrants / refugees , and naturally the condemnation of all thoughts of creation of a global government, are the preferences of the American planetary master. Already every national economy suffers the consequences of its return to reality, its possibilities and its weaknesses. It is guarded by the application of protective measures on its trade, but it also suffers from the consequences of a raging commercial war, which however has not yet acquired its final form. Anti-globalization is the product of the reaction of the weakest of the planet, especially those who have been deprived of jobs because of the liberalization of international trade, or have suffered a deterioration in their standard of living due to wage competition by immigrants / refugees. That is why there is hope, thanks to the new international economic order, to reverse the unfavorable effect of globalization, which consisted of few winners and numerous losers. It is also hoped that the positive consequences of this overthrow will counteract the negative effects of the commercial war. Thus, anti-globalization, does not attempt to be imposed as a one-way solution or as a paradise like its predecessor, but merely appears on the international scene as a need to reduce the widespread and multidimensional calamities of globalization. B. Statutory change / governance a) The Liberal Republic is retreating towards "illiberal" Democracy Postwar America has emerged as the richest, most powerful and most successful country in the world. Her marvelous achievements in all areas have been aligned with her liberal democratic constitution, which has been gradually adopted by most of the globally advanced world. Countries without Democracy and under authoritarian regimes were marginalized, with lower per capita income and slower economic growth. Liberal Democracy has prevailed in the past decades as the political regime which would ultimately have to be adopted by all countries in the world, as soon as they managed to secure a satisfactory annual per capita income, estimated at around $ 14,000. Liberal Democracy countries have thus become a "model to be imitated," and democracy has been recognized as the ideal government, meant to eternally prevail on earth and gradually absorb all non-democratic and authoritarian regimes. In addition to the high standard of living characterizing post-war economies with liberal Democracy, the latter also presented three enviable conditions[19]: * relative equity * fast - growing income for all citizens, and * the fact that countries with non-democratic status were generally less prosperous. Until the recent election of Donald Trump, western civilization did not recognize any other regime apart from that of liberal democracy which it tried to impose on the whole planet, even resorting to war. Indeed, one of the basic excuses put forward by Bush jr. for the unjustified wars against Iraq, Afghanistan, etc., was the need to "democratize" them. The notion that liberal Democracy with capitalism is the only system that produces wealth and power was reinforced by the collapse of existing socialism, since there was no longer an opponent. All these foundations and advantages for the perpetuation and imitation of democracy by non-democratic countries however, have been eroded. And the most important thing is that, it turns out beyond any doubt, that the regimes considered as authoritarian achieve faster growth rates than democracies. Indeed, out of the 15 economies world economies now showing the fastest growth rates, 2/3 do not have liberal democratic regimes[20]. In addition, out of the 250 best universities in the world, 16 belong to non-liberal democratic countries[21]. The change brought on by Donald Trump's new international financial order is very important, although it has so far gone unnoticed. The new president, according to all indications, seems to have forsaken the right or more correctly the obligation of the US to impose democracy on the rest of the world, as the only regime that can be reconciled with capitalism and which was imposed immediately after the end of the Second World War. The abandonment of this fundamental goal of American liberal hegemony changes America's self-imposed regime towards the outside world, from "liberal democracy" to "illiberal hegemony"[22] or even "illiberal democracy"[23, or even "Democracy without Rights". This change was deemed necessary because America had a lot of failures in this area and, moreover, with the rise of the so-called populist parties all over the world, even more failures are to be expected in the future. Beyond these failures, given that China, Russia, Poland, Hungary, Turkey, etc. do not have liberal democratic regimes, the US's insistence on continuing to impose it (even if is recognized as the best regime) often in non-democratic ways in the past, even including armed conflicts, would be irrelevant. b) The new regime under populist political parties The impossibility of imposing democracy on countries that do not want it has been fully understood with the economic rise of China, which has embraced capitalism, but combined with the imposition of an authoritarian regime that has become more prominent with the lifelong reign of its president in power. The same development is witnessed in Russia, and not only, since similar widespread trends concerning populist and hybrid political parties have been recently prevailing in Europe, as already mentioned in this Paper. It turns out that capitalism can coexist not only with democracy but also with different regimes. There is also proof that democracy, at least under western standards, is gradually shrinking, since it is the system governing an increasingly smaller population of the world, but also the system that has ceased to meet its original specifications, namely those of the ancient Greeks. So, it becomes quite frightening to answer the question: "What part of the world is still the home of liberal democracy?" c) The decline of Liberal Democracy Sadly, the liberal democratic regime of the West is in great decline. And the simple invocation of democracy, when it coexists with completely incompatible consequences, is not enough to satisfy relevant concerns. I have the increasingly strong feeling that references to democracy are being used as a form of diversion for a series of daily crimes performed in her name. And I ultimately believe that the guarantees given through the simple reference to Democracy only serve as a form of reassurance and resignation from trying to find solutions to difficult problems. Thus, they often end up in unacceptable situations. Situations, which ultimately do not differ from those corresponding to authoritarian regimes, which do not invoke democracy. Let me emphasize, on this point, that even the citizens of countries with democratic regimes do not have enough confidence in them. Relevant research in America, which is probably the country where the advantages of democracy are mostly being proclaimed, as opposed to all the unpleasantness prevailing in countries without democracy, reveals that 45% of the respondents have doubts about the positive aspects of the democratic government and have little or no confidence in it[24]. Undoubtedly, democracy has taken a resounding slap from globalization and the uncontrolled inequalities it has led to. The question here is whether this coexistence of capitalism with an illiberal democracy is viable and therefore sustainable on a long-term basis, or whether the conflicts inherent in this combination will lead to its dissolution, reverting to capitalism with liberal Democracy or socialism. Opinions differ on this very crucial point for the future of the West and the world. Those whom I would describe as optimistic argue that authoritarian regimes can only survive in poor economies, such as China, Russia or even Turkey, while on the other hand, when per capita income increases and the middle class dominates, citizens will demand political liberalism. Although according to this view capitalism, in the long run, eliminates totalitarianism, it is not possible to determine in advance the exact timing of such a development. However, it is certain that political liberalism will ultimately prevail, due to contradictions and dysfunctions of totalitarian capitalism, such as corruption, inequality of distribution, inadequate information, lack of individual freedoms, or the exploitation of governmental power to ensure that politicians enjoy a privileged existence. This category of optimists is nevertheless forced to admit, that these disadvantages and dysfunctions are also present in capitalism with liberal democracy, but they convince themselves that what makes the difference in favor of liberalism is that, according to them, these negative effects are present on a smaller scale. Unfortunately, serious drawbacks and dysfunctions, are encountered on an increasing scale and intensity in the economies of the West. And it is difficult, if not impossible, to decide in which of these two regimes the dysfunctions and negative features are more intense. But it is equally difficult to answer whether or not there will continue to be differences between these two regimes, and if so, which of them will prevail. Austria and Finland are moving in the same direction. “Populist” governments are also dominating the Balkans, with the ultimate goal of permanently weakening the EU's status. What exactly do the formerly dominant EU and the strong euro have left? A utopia, which is soon in danger of revealing the ruins of an initially exceptional effort. The new international economic order, lacking the prominence and strong propaganda from the media, which was and still is enjoyed by globalization, does not attempt to impose itself as a one-way solution or paradise like its predecessor but simply appears on the international stage as a necessity, to limit the widespread and multidimensional ailments of globalization. One of the key arguments of the West in relation to its conviction that it will be able to maintain its political status after China's international dominance, is that in the world of the twenty-first century power is passed through globalization and international organizations, controlled by the West itself[25]. This argument, however, has been greatly weakened by the severe blows that globalization is taking with the introduction of protectionism and the accusations Donald Trump has launched against international organizations and the established economic order as a whole. This argument has also lost much of its original glamor due to the rise of populism, which expresses the change of public opinion and which turns directly against globalization and the system prevailing in the West, in general. Now, concerning the influence and scope of the "populist governments" in Europe which has been invaded by them, regardless of the fact that it still seems to be ignoring them, and pretends to still reign on the foundation of liberal democracy. This is now clearly utopian, given that Britain has left the European group and Italy has acquired a "populist", albeit rather weak and unstable government. Conclusion The question which needs to be answered is whether Liberal Democracy or regimes regarded as authoritarina will prevail[26]. Nowadays with the constant threat of perpetual stagnation, the answer to the above question should above all investigate which of the two systems is most effective: · In achieving rapid growth. · in fighting corruption · in achieving the most equitable distribution of income and wealth · in ensuring full employment · in relation to the quality of public health and public education services · in the protection of dietary risks · in imposing meritocracy. Although the answers to these concerns are neither easy nor obvious at least for the moment, the inevitable reflection around them uncovers a reality that the “non-populists” of the West refuse to accept: that the issue is not so simple, nor its solutions so obvious as they misleadingly appear but that, on the contrary, constant critical and objective monitoring of the relevant developments is required. And that furthermore, researchers who focus on this huge problem are neither traitors, nor right-wingers, nor nostalgic of dictatorial regimes, nor communists. In any case, account should be taken of the fact that populists appear to be the product of a radical change in voter preferences, especially among young people. Indeed, while among the older Americans, 2/3 declare their preference for Democracy, less than 1/3 of the young people care about it, while they are favorable to the idea of a totalitarian regime and strongly critical of democracy[27]. Let me add that two decades before today, 25% of the British were favorable to the idea of ​​an authoritarian government, and they have now reached 50%. In countries like Germany, England and the United States, the percentage of young people who favor a right or left extreme has doubled in the last two decades, while in Sweden it has tripled. Similar rates prevail in countries such as Hungary, Austria, Greece and Finland[28]. The dangerous, and seemingly generalized, transformations of the preferences of Western voters appeared neither automatically nor in an incomprehensible way. Unfortunately, these are the sad consequences of the totally unsuccessful governance of traditional politicians who did not fulfill their pre-election promises, who fermented or even participated in corruption, who cultivated conditions of low growth and high unemployment, who did not aim to limit the high inequalities in income and wealth distribution, who destroyed the middle class through a series of unfortunate policy measures and more. These are the main culprits for the retreat of democracy, the rise of extremes, the generalization of populism. The ideals of democracy are imposed on the citizens of a country where its principles are respected and its offenses punished. Unfortunately, these are not the conditions prevailing today in most of the modern Western states. *** For a more extensive analysis of this topic, Maria Negreponti-Delivanis, The end of the economic dominance of the West, under publication: a) in Greek, IANOS and b) in French L'Harmattan Selected References * Briefing European Populism (2018), The Economist, 03/02 * Deudney, Daniel and G. John Ikenberry (2009) "The myth of the autocratic Revival", Foreign Affairs, January/February *Ευρωπαϊκή Επιτροπή - Frans Timmermans and Jyrki Katainen (2017) " Paper on reducing globalization" COM(2017) 240, 10/05 *"European populism-Threat and opportunity" (2018), The Economist, 03/02 * Hansen, Alvin(1939)"Economic Progress and Declining Population Growth" , American Economic Review 29 (1):1-15 * Lenglet, Francois, (2014), La fin de mondialisation, Librairie Arhème Fayard/Pluriel, Chapitre 5-L’éternel retour * Mattews, Jessica Tuchman, Andrew Kohut and Stapleton Roy (2012) “US Public, Experts Differ on China Policies” Pew Research Center-septembre *Mounk Yasha (2018), "How populist uprisings could bring down liberal democracy", The Guardian, Sun 4 Mars 07/05 GMT * Mounk, Yascha (2018) "The people vs democracy", Harvard University Press * Mounk, Yasha and Roberto Stefan Foa (2018), "The End of the democratic Century", Foreign Affairs, May-June, pp 29-36 * Muller, Jan-Werner (2018), "The trouble with illiberal democracy", International New York Times, 06/04 *[1] National Review (http: //www.nationalreview.com/article/438915/donald-trumps-nationalism-not bringing-nazism-america *Negreponti-Delivani Maria (2014), The Cold Blooded Murder of Greece, Maria and Dimitri Delivanis Foundation and Ianos Publications (also in French, L'Harmatan, Paris) *Spengler, Oswald, (1918) The decline of the West, Editor Alfred. A. Knopf, N.Y. Vol. 1 *Summers, Lawrence (2013) "Why Stagnation Might Prove to be the New Normal", Financial Times, 15/12 * Scott, Robert (2017), "Brexit:The end of globalization as we know it?" ΅Working Economics Blog-posted June 28 2016 at 12:26 pm *Survey Monkey [1] François Lenglet (2014), La fin de mondialisation, Librairie Arhème Fayard/Pluriel, Chapitre 5-L’éternel retour [2] Oswald Spengler[2](1918) The decline of the West, Editor Alfred. A. Knopf, N.Y. Vol. 1, [3] The western civilization was born from the ashes of the ancient Greek civilization, with the emergence after 1860, of the economic centres of Australia, G. Britain and USA [4] "Economic Progress and Declining Population Growth"(1939),American Economic Review 29 (1):1-15 [5] "Why Stagnation Might Prove to be the New Normal"(2013), Financial Times, 15/12 [6] Yasha Mounk (2018), "How populist uprisings could bring down liberal democracy", The Guardian, Sun 4 Mars 07/05 GMT [7] Briefing European Populism (2018), The Economist, 03/02 [8] Princeton University [9] Yascha Mounk, (2018) "The people vs democracy", Harvard University Press [10]Jessica Tuchman Mattews, Andrew Kohut and Stapleton Roy (2012) “US Public, Experts Differ on China Policies” Pew Research Center-septembre [11] European Commission Paper - Frans Timmermans and Jyrki Katainen (2017) COM(2017) 240, 10/05 [12] "European populism-Threat and opportunity" (2018), The Economist, 03/02 [13] Robert Scott (2017), "Brexit:The end of globalization as we know it?" ΅Working Economics Blog-posted June 28 2016 at 12:26 pm [14] Ibidem [15] Negreponti-Delivani Maria (2014), The Cold Blooded Murder of Greece, Maria and Dimitri Delivanis Foundation and Ianos Publications (also in French, L'Harmatan, Paris) [16] Robert Scott (2017 op.cit [17] National Review (http: //www.nationalreview.com/article/438915/donald-trumps-nationalism-not bringing-nazism-america) [18] Ibidem [19] Yasha Mounk and Roberto Stefan Foa (2018), "The End of the democratic Century", Foreign Affairs, Μάιος/ Ιούνιος, σσ 29-36 [20] Ibidem. [21] Ibidem. [22] Ibidem [23] According to the definition by Fareed Zakaria, Jan-Werner Muller (2018), "The trouble with illiberal democracy", International New York Times, 06/04 [24] Survey Monkey [25] Ibidem [26] Daniel Deudney and G. John Ikenberry (2009) "The myth of the autocratic Revival", Foreign Affairs, Ιανουάριος/ Φεβρουάριος [27] Yasha Mounk, [28] Ibidem από Μαρία Νεγρεπόντη - Δελιβάνη

Σημαφορα...Semaphore...: Ναι ρε, «ΡΗΞΗ»! Ναι ρε, «Δεν πληρώνω» ούτε ένα ευρ...

Σημαφορα...Semaphore...: Ναι ρε, «ΡΗΞΗ»! Ναι ρε, «Δεν πληρώνω» ούτε ένα ευρ...: Ναι ρε, δεν είμαι κάφρος! Ναι ρε, «ΡΗΞΗ»! Ναι ρε, «Δεν πληρώνω» ούτε ένα ευρώ πλέον! Αθανάσιος Καρανάσιος Κυρ, 07/06/2015 - 00:15 Εσείς ...Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015 Ναι ρε, δεν είμαι κάφρος! Ναι ρε, «ΡΗΞΗ»! Ναι ρε, «Δεν πληρώνω» ούτε ένα ευρώ πλέον! Τελεία και παύλα! Δεν είστε εξουσιοδοτημένοι για οποιαδήποτε άλλη ενέργεια, επιβαρυντική για την πλειοψηφία του Λαού. Του Αθανάσιου Καρανάσιου.Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015 Εσείς πήρατε τη ψήφο του Ελληνικού Λαού με τη δέσμευση να «σκίσετε τα μνημόνια», να «ακυρώσετε τη δανειακή σύμβαση», να «αθετήσετε» ή να «κάνετε λογιστικό έλεγχο του χρέους», να «απαιτήσετε τις πολεμικές αποζημιώσεις», να «καταργήσετε τον «ΕΝΦΙΑ», να βελτιώσετε τον «κατώτατο μισθό», να ακυρώσετε το «ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας», να «καταργήσετε τους πλειστηριασμούς της πρώτης κατοικίας», να «ανασυγκροτήσετε την εθνική οικονομία», να «προστατέψετε τα λαϊκά στρώματα», να «συλλάβετε τη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος», να τα «βάλετε τάξη στους καναλάρχες» . εσείς υποσχεθήκατε/τάξατε κι άλλα πολλά ... Αν αυτά όλα, τα εξαγγείλατε, για να παραμυθιάσετε τον Ελληνικό Λαό, προκειμένου μετά τις εκλογές να πράξετε τα εντελώς αντίθετα, σας καθιστά ανήθικους μακιαβελιστές και πολιτικούς απατεώνες. Αν αυτά ομολογήσατε, ποντάροντας, ότι η κλίκα των Βρυξελλών θα σας έκανε τη χάρη, αποδεικνύετε την πολιτική σας ανεπάρκεια. Ό,τι και αν συμβαίνει, ο Ελληνικός Λαός δεν σας έδωσε λευκή επιταγή! Είστε εντολοδόχοι/αντιπρόσωποι και υποχρεούστε να εκτελείτε τις εντολές των αντιπροσωπευόμενων πολιτών. Ό,τι και να συμβαίνει, δεν νομιμοποιήστε, να στέλνετε στους βάρβαρους «θεσμούς», όχι 47 αλλά ούτε μία σελίδα νέου μνημονίου! Αν το παίζετε «τζάμπα μάγκες» πληρώστε εσείς! Αν θέλετε, να διαχειριστείτε τα δημόσια πράγματα για το συμφέρον του Ελληνικού Λαού, δεν χρειάζεται, να ρωτάτε τα ξένα κέντρα γι αυτό. Ασκήστε την Εθνική Κυριαρχία! Μπορείτε, να αποκαταστήσετε κραυγαλέες αδικίες/απάτες/κομπίνες που έγιναν σε βάρος του συνόλου του πληθυσμού από συγκεκριμένους ιδιώτες και φορείς, που ροκάνισαν τα πακέτα, τα δάνεια και τα φορολογικά έσοδα των τελευταίων δεκαετιών. Εν πάση περιπτώσει, τελεία και παύλα! Δεν είστε εξουσιοδοτημένοι για οποιαδήποτε άλλη ενέργεια, επιβαρυντική για την πλειοψηφία του Λαού. Αν δεν έχετε, ακόμα συνειδητοποιήσει, ότι η τρόικα έχει περάσει θηλιά στο λαιμό της Ελληνικής Κοινωνίας, είστε βαθιά νυχτωμένοι, ονειροπαρμένοι, αν όχι συνεργοί της! Τι άλλο θέλετε να δείτε ακόμα, εκτός από τις χιλιάδες αυτοκτονίες, τις αναρίθμητες βιολογικές και ψυχικές αρρώστιες των θυμάτων της γενοκτονίας, τους μυριάδες πρόωρους θανάτους, τον υποσιτισμό, την πείνα και εξαθλίωση εκτεταμένων λαϊκών στρωμάτων, τις στρατιές των ανέργων, το σφράγισμα εκατοντάδων χιλιάδων επιχειρήσεων, το βίαιο ξενιτεμό της νεολαίας, τους στριμωγμένους λούμπεν στα συσσίτια, τους χιλιάδες άστεγους, τα εκατομμύρια κάτω από το όριο της φτώχειας;;;; Βέβαια, εσείς οι βολεμένοι βουλευτές κοστίζετε στον Ελληνικό Λαό 550.000 (*) ευρώ ετησίως! Είστε μια κλειστή συντεχνία προνομιούχων και γι αυτό είστε αποστασιοποιημένοι έως ανάλγητοι για το δράμα του Ελληνικού Λαού. Για όλους τους παραπάνω λόγους καλείστε: Να απέχετε, από οποιαδήποτε μη νομιμοποιημένη πράξη. Σας διαμηνύεται, με τον πλέον έντονο τρόπο, δεδομένης της τραγικής κατάστασης, ότι εντέλλεστε: - ΡΗΞΗ με τους νεοταξικούς θεσμούς ΕΕ και ΟΝΕ. - Εθνικό νόμισμα με κρατική αρμοδιότητα έκδοσης και διαχείρισης. - Άσκηση ανεξάρτητης Εθνικής Κυριαρχίας. - Διάλυση του ΤΑΙΠΕΔ. - Λογιστικό έλεγχο του χρέους και πληρωμή του υπόλοιπου από αυτούς που το άρπαξαν με νομιμοφανείς διαδικασίες. - Ακύρωση/αθέτηση της δανειακής σύμβασης, των μνημονίων, πράξεων νομοθετικού περιεχομένου κλπ. - Στάση πληρωμών στους αδίστακτους αεριτζήδες τραπεζίτες. - Πτώχευση των τραπεζών και κρατικοποίηση όσων είναι αναγκαίες για την οικονομία. - Ανάσχεση της ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίων. - Αυτοδύναμη ανάπτυξη/προστατευτισμός της Εθνικής Οικονομίας - Αποκατάσταση εργασιακών δικαιωμάτων. - Επανάκτηση της δημόσιας περιουσίας. - Επαναφορά της κοινωνικής συνοχής Διαφορετικά, προκηρύξτε εκλογές με έντιμες διαδικασίες και απλή αναλογική! (*) Γιατί να ιδρώσει τ αυτί των βολευτών (!); Ξεπερνούν τα έσοδα για τον καθένα τους τα 20.000 ευρώ το μήνα, επί 14 ή 16 μήνες το χρόνο (ισχύει η αδιαφάνεια. το απόρρητο και η σύγχυση για αυτούς). Τουτέστιν συνολικά, 300.000 ευρώ το χρόνο. Αν προστεθούν οι δαπάνες για φρουρές και συμβούλους, κοστίζει έκαστος άχρηστος κοινοβουλευτικός προνομιούχος (αφού ούτε καν ανεξάρτητο νομοθετικό έργο επιτελεί) πλέον των 550.000 ευρώ ετησίως!!! Πλήρωνε κορόιδο Λαέ και γκρουποποιήσου μετά χαράς στις κυβερνητικές ή αντιπολιτευτικές ομάδες τους, για να σε "αρμέγουν" από παντού! Τα στοιχεία είναι από σχετική έρευνα εφημερίδας: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22767&subid=2&pubid=63684831 via Attika Nea
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολόγιου δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα: ● Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες. ● Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια. ● Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση. ● Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση. ● Επιπλέον σας τονίζουμε ότι το ιστολόγιο λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.

Οι εξαποδώ αποθρασύνουν τον Τσίπρα


21/9/18 Οι εξαποδώ αποθρασύνουν τον Τσίπρα Οι εξαποδώ αποθρασύνουν τον Τσίπρα Όποιος ψάχνει να βρει από πού αντλεί το θράσος ο πρωθυπουργός και το κόμμα του να άρχουν με αλαζονεία, να απαντάνε με αναίδεια και να μη ντρέπονται για τίποτε από όσα αντιλαϊκά ή θανατηφόρα προκαλεί η πολιτική τους δεν αρκεί να στηριχτεί στη νοοτροπία τους ή στην ανοχή των Ελλήνων. Η κυριότερη αιτία βρίσκεται έξω από την Ελλάδα. Παρακολουθώντας τα τηλεγραφήματα του Αμερικανού πρεσβευτή στην Αθήνα, τις δηλώσεις των Αμερικανών υπουργών εδώ και στις ΗΠΑ, την αδυναμία της Μέρκελ, του Γερμανού προέδρου της Δημοκρατίας και του Γερμανού υπουργού των Εξωτερικών, τα χάδια του Μακρόν και του Μοσκοβισί, τις αγκαλιές του Ισπανού πρωθυπουργού, αλλά και τη σκανδαλώδη εύνοια του επικεφαλής της Κομισιόν Γιουνκέρ, μπορεί να δει το πλέγμα που στηρίζει ανενδοίαστα όχι τον κ Τσίπρα. Αλλά, την πολιτική που εξοντώνει την Ελλάδα! Το αποκορύφωμα αυτής της στήριξης ήταν η προχτεσινή σύναξη των Ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών, όπου ο πρόεδρός τους Μπούλμαν με προσπάθεια έκρυβε την απαρέσκειά του για το ΚΙΝΑΛ προκειμένου να έχει για εκπρόσωπο στην Ελλάδα τον ΣΥΡΙΖΑ! Έφτασε μάλιστα στο σημείο, ερχόμενος χτες εδώ στην Αθήνα να αναλωθεί σε ευθεία επίθεση εναντίον της αντιπολίτευσης, και εναντίον της πολιτικής λιτότητας, ξεχνώντας ότι ήταν το κόμμα του που την επικροτούσε σε συνεργασία με την Μέρκελ. Σήμερα, όλοι αυτοί οι πολιτικοί στηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ και την πολιτική της ακυβερνησίας και του «δεν ξέρω πού μου πάνε τα τέσσερα» γιατί στην πραγματικότητα έχουν γραμμένη την ευημερία των Ελλήνων στα παλιά τους τα παπούτσια. Οι μεν Αμερικανοί έχουν βρει εδώ το παιδί που τους παραδίνει ό,τι ζητήσουν σε γεωπολιτικό επίπεδο, χωρίς να αντιμετωπίζουν προβλήματα από ανθρώπους που αγαπάνε και υπερασπίζονται την πατρίδα τους. Αυτοί, όπου κι αν ανήκουν, δεν τους συμφέρουν και δεν τους συνέφεραν ποτέ. Το παιδί τους έχει παραδώσει το ανατολικό Αιγαίο να ναυλοχούν με την ησυχία τους, χωρίς να ενοχλούνται από τις τουρκικές εισβολές με πλωτά ή εναέρια μέσα στον ελληνικό χώρο, πράγμα που παραβιάζει τις συνθήκες σχέσης μεταξύ νατοϊκών συμμάχων. Επίσης, τους έχει παραδώσει τις ένοπλες δυνάμεις να τις χρησιμοποιούν σε αποστολές- όπως στη Συρία- σαν και τους προηγούμενους. Γιατί να ανησυχούν; Κορυφαίο, τους έχει παραδώσει αμαχητί τα Σκόπια στο πιάτο, σπάζοντας τις παραδοσιακές σχέσεις της χώρας του με τη Ρωσία και καταργώντας την πολιτική «ανήκομεν μεν εις την δύσιν, αλλά έχουμε προνομιακό εταίρο τη Ρωσία», που ακολουθεί η χώρα από το 1974 απαρέγκλιτα. Προσεχώς μάλιστα θα τους παραχωρήσει και κάθε διευκόλυνση στην Αλβανία, ακόμα και σε βάρος των Ελλήνων Βορειοηπειρωτών και των ελληνικών συνόρων. Γιατί, για όποιον δεν το ξέρει, οι ΗΠΑ έχουν από την εποχή του Χότζα στο μάτι την επικυριαρχία επί της Σκιπερίας, με την ένθερμη υποστήριξη μάλιστα της συντριπτικής πλειονότητας των Αλβανών. Και οι Ευρωπαίοι; Δεν βλέπουν ότι η πολιτική του κ Τσίπρα, που στην πραγματικότητα είναι η δική τους πολιτική λιτότητας είναι αδιέξοδη; Δεν βλέπουν ότι ακόμα και χωρίς αυτή την πολιτική ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε καταστρέψει τη χώρα με την ασχετοσύνη του στη διαχείριση, μοιράζοντας λεφτά άκριτα, χωρίς να τα παράγει, οδηγώντας σε νέα χρεωκοπία; Δεν βλέπουν ότι αυτοί που κυβερνάνε δεν είναι ούτε αριστεροί ούτε σοσιαλιστές, ούτε καν ιδεολόγοι, παρά είναι τυχάρπαστοι τυχοδιώκτες και θολοθεωρητικάριοι του ουζάδικου, που βλάπτουν τον ελληνικό λαό και κατά συνέπεια την ευρωπαϊκή συντεχνία; Δεν βλέπουν και δεν ακούν ότι ο κ Τσίπρας συναγωνίζεται τον Όρμπαν σε λαϊκισμό από την ανάποδη και ότι σπέρνει διχασμό αντί για λύσεις και ενότητα; Τον ακούνε. Και μάλιστα προσεκτικά. Γιατί επάνω του έχουν επενδύσει. Είναι το παιδί για όλες τις δουλειές. Κυρίως τις σοσιαλιστικές! Α! Οι Ευρωπαίοι! Χειροκροτούν και χαϊδεύουν τον κ Τσίπρα χειρότερα από τους Αμερικανούς. Κυρίως όταν πρόκειται να παραδώσει ελληνική κυριαρχία, ελληνική κρατική περιουσία, ελληνικές εταιρίες, ελληνικά αρχαία, ελληνικά σπίτια, ελληνικές παραλίες, ελληνικούς δρόμους, ελληνικά αεροδρόμια, ελληνικά μεταλλεύματα, ελληνικούς υδρογονάνθρακες, ελληνικά εργατικά χέρια, Έλληνες επιστήμονες. Οι Ευρωπαίοι σοσιαλιστές έχουν μάλιστα μπει για τα καλά στο ελληνικό πολιτικό παιχνίδι και προτρέπουν δια στόματος του προέδρου τους Μπούλμαν, εδώ στην Αθήνα, τη σύγκλιση «όλων των ελληνικών προοδευτικών δυνάμεων, που θα περιλαμβάνει και τον ΣΥΡΙΖΑ»! Ο ΣΥΡΙΖΑ του 4% δεν τους έκανε για σοσιαλιστικός. Ήταν ένα ακραίο αριστερό κόμμα «που έκλεινε το μάτι στην τρομοκρατία». Τώρα μετράνε εταιρίες και διαχειρίσεις κεφαλαίων και γεωπολιτικά παιχνίδια, αλλά και ψηφαλάκια πολιτών για να αναστηθούν από τα ψηφοφορικά τάρταρα που τους έχουν ρίξει οι λαοί τους. Ξαφνικά οι ευρωσοσιαλιστές ερωτεύτηκαν τον κ Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ την ώρα που στις χώρες τους καταποντίζονται σε ιστορικά χαμηλά. Μεταξύ 4% και 6,5% οι Γάλλοι σοσιαλιστές! Με 82 έδρες από 189 το ισπανικό σοσιαλιστικό κόμμα παλεύει με τους … Ποντέμος! Στο 26% και κομπάρσος το γερμανικό σοσιαλιστικό κόμμα από 43%, με δεινή ήττα του Σούλτς από τους χριστιανοδημοκράτες στις πρόσφατες τοπικές εκλογές. Στην Ιταλία το ιστορικό σοσιαλιστικό κόμμα έχει μεταμορφωθεί σε θέατρο σκιών του Πέπε Γκρίλο, που ασθμαίνει προσπαθώντας να επιβιώσει με ποικιλόχρωμες συνεργασίες οικολόγων, αριστερών και ακροδεξιών! Το Φινλανδικό σοσιαλιστικό κόμμα, που έβγαζε πρόεδρο μέχρι το 2000 και έπαιρνε 40% στις εκλογές, έχει περιοριστεί στο τελευταίο 19,1%! Το εργατικό κόμμα της Ολλανδίας, που πρωτοπόρησε στο κοινωνικό κράτος από τη δεκαετία του 1960, έχει πέσει στο 5,7% στην 7η θέση με δεύτερη την ακροδεξιά! Στην Αυστρία οι σοσιαλιστές επέζησαν συγκυβερνώντας με τους συντηρητικούς σε συνασπισμό μέχρι τις πρόσφατες εκλογές που έχασαν την εξουσία με ποσοστό λίγο πάνω από το 25%, σαφώς μικρότερο από τα 40άρια που αποκόμιζαν επί χρόνια. Τέλος, το Σουηδικό σοσιαλιστικό κόμμα, που έφερε το κοινωνικό κράτος στους πολίτες και αποτέλεσε παράδειγμα για τη σοσιαλιστική διεθνή κυβερνά ως μειοψηφία με τους Πράσινους, έχοντας προχωρήσει σε περικοπές παροχών, που τους στοίχισαν την επί δεκαετίες πρωτοκαθεδρία. Γιατί έχουν τα χάλια τους οι ευρωπαίοι σοσιαλιστές και ψάχνουν να βρουν και το τελευταίο πυργάκι στην Ήπειρο κι ας είναι και ο Τσίπρας; Μα, γιατί ανακάλυψαν στην πράξη ότι το κοινωνικό κράτος κοστίζει ακριβά. Και χρειάζεται μια πολύ δίκαιη φορολογία για να επιζήσει. Αλλά, χρειάζεται και τράπεζες που να συμβαδίζουν με το κοινωνικό κράτος και όχι μόνο με τα κέρδη τους. Και χρειάζεται και πολιτικούς που να υπηρετούν τους πολίτες τους περισσότερο από όσο υπηρετούν τα προσωπικά τους συμφέροντα και τις διαπλοκές τους με τον πλούτο. Είτε τον τραπεζικό, είτε τον «μαύρο». Γιατί η πολιτική διαφθορά είναι διεθνής πραγματικότητα. Δεν είναι μόνο ελληνική. Και εκεί έξω είναι πολύ «χοντρή». Απλώς, εκεί έξω, όταν αποκαλύπτεται πληρώνει το τίμημα. Όπως πληρώνει το τίμημα κι εκείνος που υπόσχεται λαγούς με πετραχήλια και φέρνει κίβδηλα. Αυτή την κατηφόρα έχει πάρει ο ευρωσοσιαλισμός κι αυτά πληρώνει. Όπως και ο εγχώριος λεγόμενος σοσιαλισμός του Γιάννου. Που παλεύει στο 6%. Τι να το κάνει το 6% ο κ Μπούλμαν και οι άλλοι …σοσιαλιστές! Αυτοί κυνηγάνε να μετρήσουν επιρροές σε ευρωπαϊκό και κυβερνητικό επίπεδο. Μπας και επιζήσουν εν τη ενώσει. Καρφάκι δεν τους νοιάζει αν ο κ Τσίπρας είναι απατεώνας ή ψεύτης ή ανιδεολόγος. Στην πατρίδα τους έτσι τους λένε κι αυτούς, με τα δικά τους μέτρα και σταθμά. Αυτό που τους νοιάζει είναι να συμμετέχουν στο οικονομικό και πολιτικό παιχνίδι δυνατά. Και η Ελλάδα με τον κ Τσίπρα είναι μια επαρχία, ένας νομός, της Ευρώπης. Με πάρα πολλά καλούδια. Μπορεί να αποθρασύνουν έναν επικίνδυνο λαϊκιστή, χαϊδεύοντάς τον, αλλά δεν είναι ο πρώτος ούτε ο τελευταίος ..…σοσιαλιστής λαϊκιστής. Και, είναι πολλά τα λεφτά Άρη. Όχι της Ελλάδας. Των ευρωπαϊκών τραπεζών και των κεφαλαιούχων κολλητών. Άσε που είναι γλυκιά η εξουσία και τα Christofl μαχαιροπίρουνα στα κάθε τρείς και δύο γεύματα και δείπνα. Που τα πληρώνουν τα κορόιδα! Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης Liberal

αερολογιες: The West's Darkest Hour

αερολογιες: The West's Darkest Hour

How Democracy Will End

Essais: Charles Gave, La fin de la zone euro est inéluctab...

Essais: Charles Gave, La fin de la zone euro est inéluctab...

Essais: Sortie de Crise en Grèce ?!.... Mais de qui se moq...

Essais: Sortie de Crise en Grèce ?!.... Mais de qui se moq...

jeudi

Chinese Man - Escape (Official Music Video)

Το σκάνδαλο των χρεοκοπημένων κομμάτων


από Βασίλης Βιλιάρδος Οι τακτικές επιχορηγήσεις των πολιτικών παρατάξεων, οι έκτακτες για τις βουλευτικές εκλογές και τις ευρωεκλογές, οι μισθοί των βουλευτών, καθώς επίσης οι αμοιβές των ευρωβουλευτών δεν αιτιολογούν ούτε τη διαφθορά τους από την οικονομική εξουσία, ούτε τον ανεύθυνο τραπεζικό δανεισμό τους – ενώ καθιστούν υπερβολικά μεγάλο το κόστος της Δημοκρατίας. . Επικαιρότητα Σε σχέση με την κρατική επιχορήγηση που λαμβάνουν τα πολιτικά κόμματα, το θέμα μας δεν ήταν τα συγκεκριμένα ποσά αυτά καθεαυτά (ανάλυση), όσο το γεγονός ότι, σε ορισμένα από αυτά δεν αρκούσαν – με αποτέλεσμα να παίρνουν από τράπεζες υπέρογκα δάνεια, με εγγύηση τις επιχορηγήσεις των επομένων ετών, όταν καμία επιχείρηση δεν μπορεί να δανειστεί πουθενά στον κόσμο με εγγύηση το μελλοντικό της τζίρο. Εν προκειμένω δεν τοποθετούσαν ως εγγύηση τουλάχιστον τα κέρδη τους των επομένων ετών, αυτό δηλαδή που θα απέμενε εάν αφαιρούνταν τα ετήσια έξοδα λειτουργίας τους, αλλά το τζίρο τους! – οπότε ήταν αυτονόητο πως κάποια στιγμή δεν θα ήταν σε θέση να πληρώσουν τα χρέη τους. Σήμερα δε κάποια από αυτά είναι εντελώς χρεοκοπημένα, οπότε δεν είναι παράλογη η υπόθεση πως μπορούν να τα εκβιάζουν οι σκανδαλωδώς αφελληνισμένες πλέον ελληνικές τράπεζες – τις οποίες διασώσαμε για να κατάσχουν τα σπίτια μας, καθώς επίσης για να δανείσουν τους ξένους που υφαρπάζουν τις κρατικές μας επιχειρήσεις με δικά μας χρήματα, όπως τα αεροδρόμια (δάνειο από την Alpha Bank) και τη ΔΕΣΦΑ (δάνειο από την ΕΤΕ). Εκτός αυτού, είναι σε θέση να τα εκβιάζουν με τον ίδιο τρόπο αυτοί που ελέγχουν ολόκληρη την Ελλάδα – η Τρόικα και η γερμανική κυβέρνηση. Όλα αυτά δεν σημαίνουν φυσικά πως τα πολιτικά κόμματα δεν πρέπει να επιχορηγούνται από το κράτος, ή ότι οι βουλευτές δεν είναι σωστό να αμείβονται με τα συγκεκριμένα ποσά – αφού με τον τρόπο αυτό δεν είναι υποχρεωμένα(οι) να διαπλέκονται και να διαφθείρονται από την οικονομική εξουσία. Όταν όμως το κάνουν, δεν υπάρχει καμία απολύτως δικαιολογία – οπότε οφείλει η Πολιτεία, δια της Δικαστικής εξουσίας, αφενός μεν να τα (τους) ελέγχει αυστηρά, αφετέρου να ασκεί ποινικές διώξεις όταν διαπιστώνονται «ατασθαλίες» (διαφθορά, διαπλοκή) εκ μέρους τους, όπως συμβαίνει με όλους εμάς τους απλούς Πολίτες. Περαιτέρω, τακτική κρατική επιχορήγηση λαμβάνουν οι πολιτικές παρατάξεις που εκπροσωπούνται στη Βουλή, στην Ευρωβουλή ή υπερβαίνουν το 1,5% της εκλογικής ψήφου – ενώ τα ποσά που διανέμονται είναι ανάλογα με την εκλογική τους δύναμη. Η συνολική τακτική επιχορήγηση για όλα τα κόμματα ήταν της τάξης των 50 εκ. € έως το 2009/2010 και σήμερα περί τα 12.000.000 € – ενώ το 2012 έλαβαν τα εξής (γράφημα, πηγή): Επειδή τώρα οι κρατικές επιχορηγήσεις μοιράζονται με κριτήριο τα αποτελέσματα των προηγουμένων εκλογών (πηγή), στην επόμενη εικόνα φαίνονται τα αποτελέσματα του 2009 – έτσι ώστε να μπορέσει κανείς να καταλάβει πώς διαμορφώθηκαν τα ποσά. Σε κάθε περίπτωση, αδυνατούμε να καταλάβουμε πώς είναι δυνατόν ένα κόμμα, όπως το ΠΑΣΟΚ, να χρειάζεται δανεικά, όταν επιχορηγείται με 517.950 € το μήνα ή η ΝΔ, όταν εισπράττει κάθε μήνα 404.911,64 € – ενώ οι βουλευτές τους αμείβονται επί πλέον με 7.000 € περίπου μηνιαία, με ελάχιστες κρατήσεις, συν έξοδα, συν αυτοκίνητο, συν δύο επιστημονικούς συνεργάτες με τους μισθούς τους, συν διάφορα προνόμια. Όσον αφορά δε τους Ευρωβουλευτές, υπενθυμίζουμε πως ο βασικός μισθός τους είναι 7.956,87 € μηνιαία, στον οποίο προστίθεται το αφορολόγητο ποσόν των 4.299 € για διάφορα έξοδα – συνολικά λοιπόν 12.255,87 €. Εκτός αυτού, έχουν στη διάθεση τους 21.209 € κάθε μήνα, για τις αμοιβές συνεργατών τους στις Βρυξέλλες, στο Στρασβούργο ή στις χώρες τους – όπου συνήθως προσλαμβάνουν συγγενείς τους, με πολύ μικρότερα ποσά, παρακρατώντας αυτά που περισσεύουν, κρυφά φυσικά, για τον εαυτό τους. Ο κάθε ευρωβουλευτής δικαιούται επί πλέον το ποσόν των 304 € για κάθε ημέρα, όπου καταχωρείται στον κατάλογο των συμμετεχόντων στις συνεδριάσεις των Βρυξελλών ή του Στρασβούργου. Εκτός αυτού, λαμβάνει επίδομα κατοικίας ύψους 15% επί του βασικού του μισθού – δηλαδή, 1.193,53 € μηνιαία, για το χώρο διαμονής του. Τέλος, 607 € μηνιαία για αποζημίωση δαπανών (ο αντιπρόεδρος 911 €, ο πρόεδρος 1.418 €), καθώς επίσης επίδομα τέκνων ύψους 300 € για κάθε παιδί (πηγή). Δυστυχώς δε, αυτοί που στηρίζουν διάφορα συμφέροντα εταιρειών κερδίζουν επί πλέον χρήματα – συχνά πολύ περισσότερα από 100.000 € ετησίως (ένας Έλληνας αριστερός είναι 15ος στην κατάταξη). Επανερχόμενοι στην ελληνική Βουλή, εάν προσθέσει κανείς τις συνδρομές των μελών των κομμάτων και τις δωρεές των επιχειρήσεων ή άλλων ιδιωτών που τα στηρίζουν με διάφορους τρόπους, τότε πράγματι θα απορήσει με τον υπέρογκο δανεισμό τους – αδυνατώντας να καταλάβει πού ξοδεύουν τόσα χρήματα. Συνεχίζοντας, τα κόμματα λαμβάνουν επί πλέον έκτακτες κρατικές επιχορηγήσεις τόσο για τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών, όσο και για τις ευρωεκλογές – όπου στις βουλευτικές εκλογές του 2009 έλαβαν συνολικά 7.528.950 € και στις ευρωεκλογές του ιδίου έτους, λίγους μήνες πριν, 9.398.100 € (και για τις δύο 16.927.050 € επί πλέον στην τακτική τους επιχορήγηση μέσα σε ένα μόλις έτος – ποσόν που αντιστοιχεί με 1.410.587,50 € μηνιαία). Το 2012, με δύο βουλευτικές εκλογές, δόθηκαν 14.270.000 € στα κόμματα – ενώ στις ευρωεκλογές του 2014 τα κόμματα εισέπραξαν 7.000.000 € με προκαταβολή 60%. Μόνο από την προκαταβολή του 2014 για τις ευρωεκλογές, το ΠΑΣΟΚ έλαβε 1.368.360 €, η ΝΔ 1.337.770 €, ο ΣΥΡΙΖΑ 352.730 €, το ΚΚΕ 320.110 €, το ΛΑΟΣ 261.310 €, οι Οικολόγοι Πράσινοι 128.310 €, η Χρυσή Αυγή 64.540 €, οι ΑΝΕΛ 52.570 € και η ΔΗΜΑΡ 43.820 €. Ολοκληρώνοντας, εύλογα έχουμε αναφέρει πως ένα πολιτικό κόμμα είναι μία εξαιρετικά κερδοφόρα επιχείρηση – ενώ το κόστος της Δημοκρατίας, το οποίο επωμίζονται οι Πολίτες μαζί με τις ενδεχόμενες «προδοσίες» των εκάστοτε κυβερνήσεων που επιλέγουν, δίνοντας τους ουσιαστικά λευκή επιταγή (ειδικά τα τελευταία οκτώ χρόνια, όπου η μία «προδοσία» διαδέχεται την άλλη – ανάλυση), είναι τεράστιο. . Είδηση 12.09.18: Με την ιδιότητα του υπόπτου καλούνται να καταθέσουν στους οικονομικούς εισαγγελείς στελέχη της Εθνικής Τράπεζας και της πρώην Αγροτικής Τράπεζας, καθώς και εκπρόσωποι των κομμάτων της εποχής σχετικά με το θέμα των επισφαλών δανειοδοτήσεων των πολιτικών κομμάτων μέχρι το 2012. Πρόκειται για τη συνέχεια της έρευνας που είχε τεθεί στο αρχείο κι ανακινήθηκε εκ νέου μετά από παραγγελία της εισαγγελέως του Αρείου Πάγου, Ξένης Δημητρίου, το 2017. Οι οικονομικοί εισαγγελείς έχουν ήδη στείλει κλήσεις για να καταθέσουν ανωμοτί 13 στελέχη της Εθνικής Τράπεζας και 37 της Αγροτικής, ενώ σε ανωμοτί κατάθεση θα κληθούν να καταθέσουν εκπρόσωποι των κομμάτων (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΚΚΕ) που ήταν υπεύθυνοι για τα οικονομικά των κομμάτων αυτών τη συγκεκριμένη περίοδο. Τα τραπεζικά στελέχη θα δώσουν εξηγήσεις για το αδίκημα της απιστίας σε βαθμό κακουργήματος και τα πολιτικά στελέχη για ηθική αυτουργία (!) σε αυτή. Ανοιχτή Συνδρομή Εμείς την ορεξη και την εργατικότητα την έχουμε. ‘Οραμα διαθέτουμε. Γνώσεις αρκετές. Στηρίξτε τη προσπάθειά μας να γίνουμε ο καταλύτης, για τη συλλογική εξέλιξη της κοινωνίας και της χώρας μας. Analyst Gr.

Άγρια ουρλιάζουνε οι λύκοι και θα την κάνουν «νέα Ιερουσαλήμ» !!!


Άγρια ουρλιάζουνε οι λύκοι έξω από τείχη της Θεσσαλονίκης δικό τους το θεωρούν τσιφλίκι μας τη ζητάνε εδώ και τώρα πανωπροίκι Πρωτεύουσα της «Ανεξάρτητης Μακεδονίας» την προορίζουν το παλαιό σχέδιο “Σόνενεφελντ-Κίσινγκερ “ μέσω Σκοπίων και Αθηνών τώρα χτίζουν θα την αποσπάσουν με το σχέδιο “Overkill” και θα την κάνουν «νέα Ιερουσαλήμ» !!! ο άξων Μακεδονία – Αιγαίο –Κύπρος να ενωθεί με το Ισραήλ Κυριαρχία σε Βαλκάνια , Στενά και Μέση Ανατολή γεωστρατηγική το αβύθιστο αεροπλανοφόρο Κρήτη τα πετρέλαια με τον «Τάλω» περιφρουρεί Τα περί Πρεσπών και Σκοπιανών δημοψηφισμάτων σκέτες αερολογίες τις πικρές αλήθειες μας τις κρύβουν οι πολιτικές μας συμμορίες τα παλιά σχέδια των Στάλιν , Τίτο και των κομιτατζήδων και των δικών μας αναρχοκομμουνιστών και αριστεροδεξιών τους νταβατζήδων Πόθος των « Ιουδαίων ευπατρίδων» η «Σαλονίκη» της Μακεδονίας οι σφετεριστές με Σκοπιανό δεκανίκι Όσοι την ελευθερία τους διατηρούν τη χρωστούν στη δύναμη τους κι’ εμείς αγνοούμε τους εχθρούς μας και τους αδυσώπητους σκοπούς τους Τα κόμματα διχάζουν το λαό έχασε την συνοχή του «εν τη ενώσει η ισχύς» ο διχασμός η εξαφάνιση του Ώρα να φυλάξουμε τις Θερμοπύλες τώρα που οι πεινασμένοι λύκοι έχουν σπάσει τις πύλες σχέδιο να καταστρωθεί, ηγέτη ικανό και γνώση του εχθρού πριν τα σχέδια τους ολοκληρωθούν Τούρκους , Ευρωπαίους κατηγορούμε και τους Αμερικάνους τους διεθνείς συνωμότες αγνοούμε και τους πολιτικούς μας λαοπλάνους όποια πέτρα κι’ αν σηκώσεις θα τους βρεις από κάτω κρυμμένοι στο αναρχοκρατούμενο γραφειοκρατικό μας κράτος Διερωτήθηκε κανείς: γιατί διέλυσαν τα Α’και Β’ Σώματα Στρατού; γιατί τις πύλες άφησαν ανοιχτές της Θεσσαλονίκης; γιατί οι νατοϊκοί από θύμα μας έκαναν θύτη; γιατί την αρχαία Παιονία ονόμασαν «Μακεδονία»; παρά την Έκκληση 250 σοφών που την απέρριψαν μετά βδελυγμίας ; γιατί τόσο πολύ κόπτονται για το όνομα και όχι για την αλήθεια; στο όνομα ασφαλώς κρύβεται η σιωνιστική τους κακοήθεια Τους Σκοπιανούς θεωρούν πολίτες Α’ κατηγορίας και κάνουν δημοψηφίσματα, εμάς τους μουζίκους «αδιάβαστους» μας χόρτασαν ψευτομηνύματα την αναξιόπιστη Βουλή « ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ» βάζουν να την ψηφίσει για να παραδώσουν όνομα, γλώσσα, ταυτότητα και ό,τι άλλο το αφεντικό ζητήσει γιατί τα κόμματα βρίσκονται σε κραυγαλέα με το λαϊκό αίσθημα αναντιστοιχία; Διερωτήθηκαν ποτέ την αιτία; γιατί κανένα κόμμα δεν δείχνει φιλοπατρία ; η Μακεδονία πέραν της γεωστρατηγικής της θέσης κρύβει πλούτο σε αφθονία γιατί διαπράττουν την εσχάτη προδοσία και για το λαϊκό αίσθημα αδιαφορούν ; γιατί στην προδοσία ο ΠτΔ και οι δικαστές συνηγορούν; γιατί τέλος δεν κάνουν δημοψήφισμα ο λαός να εκφρασθεί; μήπως γιατί πίσω κρύβεται ο «περιούσιος λαός» η Αμερική και το Ισραήλ ; Οι εγκληματίες αγγλο-γάλλοι των Σεβρών και της Λωζάνης τον ίδιο και τότε Οβριό είχανε τσοπάνη με την γενοκτονία μυριάδων Ελλήνων το πετρελαϊκό οικόπεδο στη Μοσούλη έφαγαν σαν παντεσπάνι Ποιος βάζει τους γείτονες μας και έγιναν εχθροί μας; παρότι πολλαπλώς τους ευεργετήσαμε με τους αλτρουισμούς μας; Στους Ιουδαίους Μακεδονία και Αιγαίο παραδίδουν με τα κοιτάσματα της Κρήτης οι πολυεθνικές τους να πλουτίζουν; Παρά την χιλιάδων ετών ιστορία με λαθρομετανάστες μας αλλάζουν την δημογραφία πληθυσμιακά αλλοιώνουν τα νησιά μας να τα ακρωτηριάσουν από την επικράτεια μας. Οι τυφλοπόντικες πολιτικοί μας αδιάφοροι μπρος στην τραγωδία κλονισμό από τα μνημόνια υπέστη η Ελλάδα και γενοκτονία διαβήκαμε τον Ρουβίκωνα αμφίβολη η σωτηρία και αυτοί την γνωστή κομματική τους κοκορομαχία Το έθνος μας λειτουργεί ανέκαθεν διαχρονικά οι πρόγονοι, ζώντες και η μέλλουσα γενιά οι σημερινοί πολιτικοί τα θεώρησαν αναχρονιστικά , «υπάλληλοι» των ισχυρών, αρκεί τα τζάκια τους νάναι καλά. Αντί να ενισχύουν την εθνική συνείδηση με τις προδοσίες τους έγιναν επονείδιστοι Η χώρα που εφεύρε την άμεση δημοκρατία την μετέτρεψαν σε ολιγαρχία και οικογενειοκρατία Και επειδή ο λαός αντιμάχεται και τους υβρίζει τα ΜΑΤ με χημικά τον ραντίζει Η ζωή του έθνους μας πιο πολύ είναι πνευματική παρά υλιστική θεσμούς αιώνιους και την σκέψη δημιούργησε την πολιτική ο Έλληνας δικό του έχει κώδικα ζωής και τιμής φιλότιμο δεν θα βρεις σε άλλη χώρα και σε άλλη γλώσσα τούτο να μεταφραστεί άγραφο κώδικα έχει και στη δικαιοσύνη τη Νέμεση και Δίκη που τον κατευθύνει Σαν πολιτικό σύνολο ανέκαθεν ζούμε τη ζωή μας στην πόλη-κράτος , στα βασίλεια του Αλέξανδρου και κάτω από τον Λατίνο και Οθωμανό ποτέ δεν χάσαμε την συνοχή μας συνεχώς εξελισσόμενοι μέσα από τα ιδανικά και τις αρχές μας χωρίς δογματισμούς με τις φιλελεύθερες εμμονές μας Όσο καιρό την εξουσία ασκούν παιδιά κομμουνιστών, ταγματασφαλιτών , κοτζαμπάσηδων και των πολιτικών φεουδαρχών η χώρα στον εθνικό διχασμό οδηγείται και στον αφανισμό Ηγεσία χρειαζόμαστε πατριωτική, σάρκα εκ της σαρκός από το λαό για να ορθοποδήσει η διάλυση να σταματήσει , το κράτος να ανασυγκροτηθεί και στους νόμους ο πολίτης να πειθαρχήσει Τα μνημόνια υπήρξαν ωμός εκβιασμός αυτοί που τα υπέγραψαν την εσχάτη διέπραξαν προδοσία τώρα οι «θεσμοί» ομολογούν τα «λάθη» τους, φευ! συνειδητή ήταν η γενοκτονία και ακόμη ουδεμία δικαίωση, ουδεμία τιμωρία Μονόδρομος το πραξικόπημα για της πατρίδος την σωτηρία φρένο να μπει στην κατρακύλα έξω από την Ευρωπαϊκή στρούγκα τη νέα να χτίσουμε Ελλάδα με αλλαγή πολιτεύματος τη χαμένη να αποκτήσουμε ικμάδα Αρχές όπως της ισότητας και ποσότητας είναι ξένες στις αρχές μας, το «αίεν αριστεύειν» και το «μέτρον» οι πατροπαράδοτες αρετές μας Το ισχύον πολίτευμα απομίμηση των φεουδαρχικών, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία στα χέρια ολιγαρχών ο σοφός και ο βλάκας ίδια αξία ουδεμία διάκριση στον έντιμο και άτιμο, στον πατριώτη και στον προδότη, στον φυγόστρατο και στον ήρωα στρατιώτη μόνο στον πλούσιο και στον παρία Ξενόφερτο και μεσαιωνικό το Πολίτευμα του Κοινοβουλευτισμού στα τάρταρα μας έριξε της διάλυσης και του εξευτελισμού άμεση επαναφορά του θεσμού της «δημογεροντίας» παράλληλα με την θέσπιση της Άμεσης Δημοκρατίας τάξη να βάλει στο χάος της σύγχρονης αναρχίας. Από τον στάβλο να βγούμε της Ευρωζώνης η σκλαβιά το λαό μας τον πληγώνει την «ουδετερότητα» να καθιερώσουμε στο Σύνταγμα μας την πνευματική και υλική ανάπτυξη τα ιδανικά μας είθε το πνεύμα Καποδίστρια να ξαναζωντανέψει τα οράματα μας Αμφικτύων 19/9/2018 *Αμφικτύων είναι ο Υποστράτηγος ε.α Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης, Συγγραφεύς, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων λογοτεχνών http://amphiktyon.blogspot.com/ http://arxaiaithomi.gr/

Sélection du message

Μακεδονία, ο κύβος ερρίφθη

Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2018 από Άρης Οικονόμου Μετά την ενδοτική συμφωνία της Πρέσπας, η Ελλάδα έχει διαβεί το Ρουβίκωνα, παραδίδοντας...