Γιατί κάναμε «επιτροπή αλήθειας για το χρέος», μα την αλήθεια;
22. Ιουνίου, 2015
Του Γιώργου Αναγνώστου
Οι εκατέρωθεν διαδηλώσεις της «γεμάτης και της άδειας κατσαρόλας», οι διχαστικές αυτές διαδηλώσεις που θυμίζουν άλλες εποχές, δεν φαίνεται να απασχολούν την μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού που ανησυχεί τόσο για το περιεχόμενο του «καινούργιου κουστουμιού» που του ράβουν οι «θεσμοί» όσο και για το συσκοτισμένο -ή ακόμη και ανύπαρκτο- σχέδιο Β’ σε περίπτωση ρήξης.
Μες στην κορύφωση του δράματος των διαπραγματεύσεων λίγοι έως ελάχιστοι ασχολήθηκαν με την παρουσίαση των συμπερασμάτων της Επιτροπής Αλήθειας για το χρέος που εργάστηκε υπό την αιγίδα της Βουλής των Ελλήνων. Σύμφωνα με το πόρισμα της Επιτροπής, το προκαταρκτικό συμπέρασμα είναι ότι το χρέος είναι «παράνομο, αθέμιτο και επονείδιστο» και για αυτό η Ελλάδα δεν πρέπει να το πληρώσει. Έτσι προτείνεται η μονομερής διαγραφή του που βασίζεται στα εξής επιχειρήματα: Στην κακή πίστη την οποία επέδειξαν οι δανειστές, ωθώντας την Ελλάδα να παραβιάσει το εσωτερικό της δίκαιο και τις διεθνείς της υποχρεώσεις σε σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Στη νομική υπεροχή και προτεραιότητα των ανθρώπινων δικαιωμάτων απέναντι σε διεθνείς συμφωνίες, όπως εκείνες που υπέγραψαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις με τους δανειστές ή με την Τρόικα. Τη χρήση καταναγκασμού. Την επιβολή άδικων και ανεπιεικών όρων, οι οποίοι κατάφωρα παραβιάζουν το Σύνταγμα και την εθνική κυριαρχία. Το δικαίωμα το οποίο αναγνωρίζει το διεθνές δίκαιο στο κράτος, να παίρνει μέτρα ενάντια σε παράνομες ενέργειες δανειστών.
Όπως κι αν κρίνει κανείς το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας λογιστικού ελέγχου του χρέους, μιας προσπάθειας που κατά την ταπεινή μου άποψη θα έπρεπε να γίνει με ευρεία κομματική συναίνεση από το 2009, για να γνωρίζει ο ελληνικός λαός ακριβώς ποιανού τα σπασμένα καλείται να πληρώσει, το πολιτικό αποτέλεσμα είναι μηδέν εις το πηλίκον. Αυτή την στιγμή ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται στην Σύνοδο Κορυφής και διαπραγματεύεται μία συμφωνία που στην καλύτερη περίπτωση, αν περιλαμβάνει κάποια ελάφρυνση του χρέους αυτή θα είναι στην κατεύθυνση της επιμήκυνσης, ή του μηδενισμού επιτοκίων. Προς τι λοιπόν ο λογιστικός έλεγχος του χρέους αν αυτός είναι κενό γράμμα πολιτικά;
Δεν είναι η πρώτη φορά που η κυβέρνηση στέλνει νεφελώδη και αντικρουόμενα μηνύματα στην ελληνική κοινωνία αλλά και την διεθνή κοινότητα. Όμως σε αυτή την περίπτωση, το παρακάνει αφού φέρεται σαν να αντιπολιτεύεται τον ίδιο της τον εαυτό, εργαλειοποιώντας ένα πολύτιμο υπό άλλες συνθήκες εργαλείο, όπως ο λογιστικός έλεγχος του δημοσίου χρέους.
