Του Σπύρου Κρίμπαλη
Στην Ελλάδα εδώ και μερικά χρόνια έχουμε ένα καινούργιο πολίτευμα. Λέγεται Δημοκρατία του Ευρώ ή αλλιώς Ευρωδημοκρατία. Η Ευρωδημοκρατία είναι το πολίτευμα κατά το οποίο το επίσημο νόμισμα της χώρας είναι το ευρώ και όλες οι εξουσίες ασκούνται με σκοπό το επίσημο νόμισμα της χώρας να είναι το ευρώ.
Η Ευρωδημοκρατία στηρίζεται σε ένα περίπλοκο οικονομικό σύστημα που βρίσκεται συνεχώς σε κατάσταση επικείμενης χρεωκοπίας ενώ ταυτόχρονα απαγορεύεται να χρεοκοπήσει. Το σύστημα αυτό προβλέπει υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα, μη εξυπηρετούμενο δημόσιο χρέος, μόνιμη ύφεση και αδιαπραγμάτευτη λιτότητα. Η λιτότητα είναι μια μέθοδος ηθικού και οικονομικού εξαγνισμού για τα αμαρτωλά δάνεια του παρελθόντος. Δάνεια που ο μύθος θέλει τους Έλληνες να τα έχουν φάει όλοι μαζί στα μπουζούκια και τον Αστέρα της Βουλιαγμένης.
Αναπτυξιακό εργαλείο της Ευρωδημοκρατίας είναι οι ακατάπαυστες μεταρρυθμίσεις, οι οποίες επειδή ποτέ δεν εφαρμόζονται σωστά, ξαναεφαρμόζονται. Η πρόοδος των μεταρρυθμίσεων και η αέναη δημοσιονομική προσαρμογή ελέγχονται με αυστηρές αξιολογήσεις από την τρόικα ή αλλιώς τους θεσμούς.
Καταστατικός χάρτης της Ευρωδημοκρατίας είναι το μνημόνιο που περιλαμβάνει ένα πλούσιο κατάλογο υφεσιακών μέτρων και μεταρρυθμίσεων που ανανεώνεται τακτικά. Το μνημόνιο ψηφίζεται από το εθνικό κοινοβούλιο με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, συνήθως σε ένα άρθρο και με την κωδική φράση «ΝΑΙ σε όλα». Οι θεσμοί δίνουν τη δυνατότητα στους πιο φουριόζους βουλευτές να υπερψηφίζουν το μνημόνιο ακόμα και αν δεν το έχουν διαβάσει ολόκληρο ή και καθόλου. Οι πολίτες είναι ελεύθεροι να ψηφίζουν όσο συχνά θέλουν όποια κυβέρνηση θέλουν με οποιοδήποτε πρόγραμμα θέλουν αρκεί κάθε νέα κυβέρνηση να φέρνει στη βουλή και να ψηφίζει ένα καινούργιο μνημόνιο.
Όταν το μνημόνιο έρχεται σε αντίθεση με τους νόμους, υπερισχύει το μνημόνιο. Όταν το μνημόνιο έρχεται σε αντίθεση με το σύνταγμα, υπερισχύει πάλι το μνημόνιο. Στην Ευρωδημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Κι αν ποτέ υπάρξουν, αποφασίζει το Γιούρογκρουπ. Το Γιούρογκρουπ είναι μια λέσχη φίλων του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε που συνεδριάζει στις Βρυξέλλες. Ο Σόιμπλε είναι ένας Γερμανός οικονομολόγος και πολιτικός που έχει αναλάβει την αποκλειστική διαχείριση του ευρώ, του επίσημου νομίσματος της Ευρωδημοκρατίας. Ο Σόιμπλε έχει μια πολύ ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ, στα όρια του αποικιοκρατικού σαρκασμού. Τις προάλλες δήλωσε σε μια συνέντευξη τύπου ότι πρότεινε στον Αμερικάνο ομόλογό του Τζακ Λιου να ανταλλάξουν μεταξύ τους την Ελλάδα με το Πουέρτο Ρίκο. Παραδόξως κανένας από το ακροατήριο δεν γέλασε.
Έτσι είναι. Η Ευρωδημοκρατία μας έχει πολλούς φίλους στο εξωτερικό, τους Γερμανούς, τους Σλοβάκους, τους Φινλανδούς, τους Μαλτέζους (συνολικά 18 φιλικές χώρες) και έναν μόνο εχθρό, το Grexit. Το Grexit είναι ένα ολισθηρό μονοπάτι που πάει ντουγρού στην κατηφόρα την μεγάλη, δηλαδή στην δραχμή. Η δραχμή είναι ένα παλιό κακό νόμισμα, μα πάνω από όλα είναι ένα αυτοκαταστροφικό state of mind που ισοδυναμεί με εθνική προδοσία. Η δραχμή είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε έναν Έλληνα.
Αυτές τις μέρες στην Ευρωδημοκρατία ετοιμαζόμαστε να γιορτάσουμε το καινούργιο μας μνημόνιο, ένα μνημόνιο που διαπραγματευτήκαμε πανηγυρικά για πέντε μήνες. Προς αυτό το σκοπό κάναμε κι ένα πρόχειρο δημοψήφισμα. Τα δημοψηφίσματα στην Ευρωδημοκρατία γίνονται στο τσακ μπαμ, με τις τράπεζες κλειστές και έχουν καθαρά συμβολικό χαρακτήρα. Ό,τι και να ψηφίσει το εκλογικό σώμα, όποιο και να είναι το ερώτημα, το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο: ΝΑΙ στο μνημόνιο. ΝΑΙ στον Σόιμπλε. ΝΑΙ στο ευρώ. Και παρόλο που εμείς οι Έλληνες λέμε ΝΑΙ σε όλα, ξαφνικά ο Σόιμπλε μας λέει ΟΧΙ. Κάντε ένα time out, ρε παιδιά, φύγετε από το ευρώ για πέντε χρόνια και τα ξαναλέμε μετά! Τι λε ρε Σόιμπλε; Πας καλά; Να φύγουμε από το ευρώ και να πάμε πού;
Τι θα μείνει από την Δημοκρατία του ευρώ άμα της βγάλεις το ευρώ;
αναδημοσίευση με την άδειά του Spyros Kribalis
