Αντίστροφη μέτρηση για την Ευρώπη του μισανθρωπισμού
8. Ιουλίου, 2015
της Δέσποινας Παπαγεωργίου
Λένε ότι στα δύσκολα φαίνεται το ήθος και ο πραγματικός χαρακτήρας του ανθρώπου. Παρομοίως, με αφορμή την ελληνική κρίση, φάνηκε περίτρανα ο πραγματικός χαρακτήρας του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
Τα πρώτα χρόνια ήταν εκείνα του «μέλιτος»: όταν το όραμα για μια Ευρώπη της συνεργασίας, της ειρήνης και της δημιουργίας βρισκόταν στα σπάργανα. Οι διαφορές, οικονομικές, πολιτικές, πολιτισμικές, μεταξύ των κρατών-μελών υποτίθεται ότι γινόταν προσπάθεια να συνδυαστούν δημιουργικά.
Καθώς ο χρόνος περνούσε, άρχισε να διαφαίνεται ότι τελικά μερικά κράτη-μέλη της Ευρώπης ήταν «πιο ίσα» από τα άλλα. Και ότι η οικονομία των αδύναμων αναδιοργανωνόταν μέσω επιδοτήσεων και πολύπλοκων νομοθετικών και γραφειοκρατικών σχημάτων, ώστε να υπηρετεί και αν ενισχύει την οικονομία των ισχυρών κρατών.
Και κάπως έτσι, φθάσαμε στην παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008, κι εξής. Οι χώρες του Νότου βαφτίστηκαν «PIIGS». Δυο χρόνια αργότερα, η Ελλάδα θα γινόταν ο πιο αδύναμος κρίκος της ΕΕ.
Ήταν προ πολλού σαφές πως η Ευρώπη πόρρω απείχε από το όραμα με βάση το οποίο δημιουργήθηκε, αλλά ειδικά με αφορμή την ελληνική κρίση, ήρθε στην επιφάνεια όλη η σήψη και η δυσωδία ενός οικοδομήματος ολοκληρωτικού, και ως εκ τούτου μισάνθρωπου.
Η Ευρώπη τρώει τους πολίτες της. Τους ρίχνει βορά στο λάκκο των χρηματοοικονομικών ελίτ.
Η επιλογές είναι δύο: ή θα τελειώσει η Ευρώπη όπως είναι σήμερα ή θα τελειώσουν οι πολίτες της.
Όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα στην ιστορία κάποια στιγμή έφθαναν στο τέλος τους, πολύ απλά γιατί είχαν σαθρά θεμέλια, αφού δεν βασίζονταν στη λαϊκή βούληση.
Πώς είναι δυνατόν να επιβιώσει, λοιπόν, μια Ευρώπη, που είναι εδώ και πολύ καιρό δύο ταχυτήτων: Βορρά και Νότου, πλούσιων και φτωχών – σε ένα χάσμα που διαρκώς μεγαλώνει;
Πώς είναι δυνατόν -και γιατί- να επιβιώσει μια Ευρώπη που έχει καταστήσει με δολερούς νομικούς μηχανισμούς τις κυβερνήσεις των κρατών-μελών της μαριονέτες του κεντρικού της διευθυντηρίου, που κινείται από τα πανίσχυρα λόμπι του χρηματοοικονομικού κεφαλαίου και των πολυεθνικών εταιρειών;
Όπως χαρακτηριστικά είπε και ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στη δευτερολογία του στο Ευρωκοινοβούλιο: «Αν μια κυρίαρχη κυβέρνηση, μια χώρα, δεν έχει το δικαίωμα να επιλέγει το που θα ρίξει το βάρος για να επιτύχει τους δημοσιονομικούς της στόχους, γιατί σέβεται τους κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τότε να παραδεχθούμε ότι οι κυβερνήσεις πρέπει να διορίζονται και να μην γίνονται εκλογές σε κάθε χώρα».
Η στάση της απέναντι στο ελληνικό ζήτημα απέδειξε περίτρανα και πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί πλέον τερατογένεση παρανοϊκών εγκεφάλων.
Το ελληνικό ζήτημα πυροδότησε την αντίστροφη μέτρηση για την τελική διάλυσή της.
Είναι απλώς θέμα χρόνου.
